Home and away...

Dag beste bloggers,

Vorig jaar deze tijd waren mijn valiezen gepakt en had ik van iedereen afscheid genomen. Mijn grote, onbekende avontuur kon beginnen...

Nu zijn we een jaar later en lijkt het alsof het gisteren was. Ik kan mijn gevoelens van toen zonder veel moeite terug opwekken! De spanningen, de twijfel, de euforie, het onbekende,...

Waar ik voor vreesde is werkelijkheid geworden: terugkomen naar België zou moeilijker verlopen dan naar Bosnië te gaan...

Ik ben zo zo dankbaar dat ik dit alles heb mogen meemaken! Het is een ervaring geworden die NIEMAND mij nog zal afnemen! Mijn ervaring!

Alleen spijtig dat je deze gevoelens met niemand kan delen. En diegene waarmee je ze kan delen, wonen in BiH of in Spanje of Frankrijk of Italië....

5 Augustus keerde ik samen met Dario terug naar België. Gedurende 1 maand trokken we doorheen ons landje en onze buurlanden. Zo gingen we naar de zee, Brugge, Gent, Antwerpen, Brussel, mini-Europa, atomium, walibi, Amsterdam, West-Vleteren, Roeselare, Parijs, naar de cinema, gaan bowlen en natuurlijk enkele leuke feestjes!

Deze trip was niet alleen een hele belevenis voor Dario die iedere dag verrast werd door de vele indrukken die op hem afkwamen. Ook voor mij was deze trip het beste wat mij kon overkomen na Bosnië. Het was de perfecte manier om terug te acclimatiseren. Ik had op de één of andere manier nog altijd een stukje Bosnië met mij mee en kon ik toch terug gewoon worden aan het leven in België.

Toen Dario begin september vertrok, had ik al werk gevonden (wat echt goed was)! Op die manier had ik geen tijd om na te denken en was ik bezig. Ook na het werk zorgde ik ervoor dat ik met dingen kon bezig zijn (3 keer per week gaan lopen, spaanse les volgen en soms ertussen nog gaan zwemmen).

Ondanks al mijn voorzorgsmaatregelen braken er na het vertrek van Dario moeilijke tijden aan.

Het was net alsof dit hele Bosnië avontuur één grote droom was en dat ik de enigste ben in mijn omgeving die ervan overtuigd is dat deze mooie droom ook werkelijkheid was.

Nu, ik wist dat dit gevoel mij zou overvallen, ik wist dat het niet gemakkelijk zou worden. Je kan je hier alleen niet voor voorbereiden, je moet het gewoon ondergaan en proberen je eigen weg terug te vinden...

Gelukkig kan ik rekenen op de steun van enkele vrienden. Bedankt voor het vele geduld gasten. Bedankt voor de tijd die jullie mij geven om terug op mijn positieven te komen...

Hoe je het nu ook draait of keert, het is een fantastische leerervaring geweest met positieve en negatieve gevolgen. Door dit jaartje EVS heb ik massa's nieuwe vrienden bij gekregen, mensen waarmee het klikt. We voelen elkaar gewoon aan. Ik heb ook mijn vrienden van hier op een andere manier leren kennen! Sommige vriendschappen zijn sterker geworden, andere vrienden zijn een andere weg ingeslagen...

Binnen enkele weken vertrek ik naar Spanje om er mijn maatjes Gerardo, Felix en Panta te bezoeken... Weer iets om naar uit te kijken!

Ik had nooit gedacht dat ik de vraag zou krijgen waar het vervolg van mijn blog bleef???? Maar bij deze heb ik toch geprobeerd om mijn gevoelens een beetje te verwoorden... Ik ben ontzettend blij te weten dat vele mensen mijn avontuur op het blog hebben gevolgd. Vandaar ook dit stukje om jullie allemaal te bedanken! Bedankt voor de vele reacties en de interesse...

Op vrijdag 19, zaterdag 20 en zondag 21 december dit jaar organiseer ik een fototentoonstelling in Kortrijk en Harelbeke in samenwerking met VETEX van Kortrijk (een balkanorkest). Ik hoop dat jullie massaal aanwezig zullen zijn! Ik stuur jullie zeker nog een uitnodiging! Wie meer wil weten mag mij altijd gerust contacteren...

Ik ben de gelukkigste persoon op de wereld!

De laatste weken, MIJN laatste weken in Bosnia i Hercegovina zijn fantastisch geworden!!!

1-7 juli: Mostar Intercultural Festival

Het Mostar Intercultural Festival (MIF) wordt hier jaarlijks georganiseerd en dit jaar kon ik hierin participeren. Wekenlange voorbereidingen maar het resultaat mocht er wezen. Het werd een week met optredens van groepen van over de hele wereld, filmvoorstellingen, workshops voor kinderen, een circusevenement,...

Voor de opening van het festival en om mensen hiervan op de hoogte te brengen, trokken we met veel lawaai, massa's mensen met geschilderde gezichten, juggling en politie door de straten van Mostar! Het was fenomenaal!

Zelfs deze oude vrouwtjes konden er niet genoeg van krijgen!

4-6 juli: Weekendje aan zee: MAKARSKA

Ha ha, ik was de chauffeur van dienst... Een beetje plezier moet toch kunnen é onderweg

Een bootje op de zee, vergezeld van je beste maatjes, een bakkende zon en een aangename watertemperatuur... Wat moet een mens nog meer in het leven?

Artistieke foto's niet???

Een weekendje op stap met mijn vriendjes (Sunita, Gerardo & Dario) naar de Kroatische kust, naar Makarska! Het was dat weekend Dario's verjaardag dus reden te meer om een feestje te bouwen! Het werd een weekend met zon, zee, strand, leute en heel veel plezier! Echt genieten! Verbrand/bruin en voldaan keerden we terug naar Mostar!

7 juli: Optreden Marianne & Bruno in Mostar

Een optreden van 2 belgische bands in Mostar. Wat moet een mens nog meer hebben? Marianne Debaene en Bruno Deneckere hebben weer het beste van zichzelf gegeven op hun jaarlijkse toer doorheen Bosnie... Op zondag 10 augustus treedt Bruno op op de Paulusfeesten... Ik zal in ieder geval van de partij zijn als trouwe fan. Ik hoop dat ik zal vergezeld worden van nog mensen!!!

Marianne & Bruno, bedankt voor een heel gezellige avond vol muziek, Sarajevsko's en plezier...

8 juli: zonsondergang op de berg met het grote kruis (Mostar)

Bij het binnen rijden van Mostar zie je al van ver een groot kruis op een berg blinken!! De kroaten vonden het zo nodig na de 2de wereldoorlog om daar een megagroot kruis ten toon te stellen... Nuja, het was voor mij al altijd een missie geweest (van sinds ik hier ben aangekomen) om naar dit kruis te gaan en er te genieten van de zonsondergang! Op 8 juli was het eindelijk zo ver...

Het uitzicht was ongelooflijk. Vergezeld van een flesje wijn en een grote zak chips spendeerden we er de avond...

11-13 juli: Bezoek van Nadira, Dino & Gerardo aan Mostar en omstreken

Op de weg van Sarajevo naar Mostar moesten we natuurlijk eens stoppen bij onze dikke vrienden Martijn en Azra in Konjic.

Haha, opnieuw een zonsondergang... Er zijn er hier ondertussen al enkele de revue gepasseerd!! But i love it!

Ook nog eens een bezoekje aan Blagaj...

Geen commentaar nodig zeker? Genieten noemen ze dat

Orthodox kerkhof... DE plaats om een prachtig zicht te hebben op het stad en er te genieten van de laatste zonnestralen van de dag!

15-22 juli: Mostar exchange

Een Exchange-week werd georganiseerd door Felix en Maria. 6 landen werden in de exchange vertegenwoordigd (GB, Spanje, Polen, Montenegro, Macedonia en Bosnia) en per land waren er 6 mensen aanwezig... Jullie kunnen je dus al voorstellen wat voor sfeer er heerste...

Geloof het of niet maar mijne maat Gerardo was natuurlijk ook van de partij en maakte deel uit van de bosnische groep.

De bedoeling van de exchange was om kortfilms te maken. Dus 6 in het totaal. Het thema moest zijn: intercultural dialoge. Voor de rest kregen de mannen carte blanche. Het resultaat mag er zeker wezen. Voor de geinteresseerden: ik heb de films op DVD!

Ik werd ingezet om de "avondactiviteiten" voor te bereiden... Haha! De mensen die mij kennen weten dat ik deze taak heel zorgvuldig heb uitgevoerd...

2 Spaanse vrienden van Felix & Panta: Juanan & Nacho! De winnaars van de kortfilms!







22-26 juli: Bezoek van Steven & Anabel in BiH/Kroatië

Veel commentaar kan ik niet echt bij de foto's geven. Het was super om mijn 2 belgische maatjes te verwelkomen in mijn 2de thuisland. Sarajevo, Mostar, Pocitelj, Kravica watervallen, Srebrenica... we hebben veel kunnen bezoeken in enkele dag tijd! Ik hoop dat ik hen op de één of andere manier heb kunnen laten genieten van mijn favoriete plekjes hier...

De foto's liegen er niet om: we hebben ons ferm geamuseerd. Ik ben blij dat mijn maatjes open stonden voor nieuwe dingen te ontdekken, om op avontuur te trekken en wat nog belangrijker was... dat ze openstonden om mijn nieuwe vrienden die ik hier heb leren kennen te ontmoeten!!!

We hebben het deftig bekeken, het zou mijn droomhuis kunnen worden... Maar om dit te restaureren zal wel HEEL VEEL geld nodig zijn!

MY VERY VERY LAST DAYS IN WHAT I CALL MY PARADISE!

Mijn laatste week zag er als volgt uit:


In het weekend (26-27 juli) ben ik naar Sarajevo getrokken om er op zondag samen met Samir, Gerardo en Sunita een dagje Zenica en Travnik van te maken.







Maandagavond (28 juli) had ik een afscheidsfeestje in Sarajevo! We gingen naar een Salsa-fuif die uitdraaide op een heuse 80-party! Dinsdagmorgen afscheid genomen van mijn schatjes in Sarajevo en terug naar Mostar gekomen.

Woensdagavond belt Gerardo mij dat hij terug zal komen naar Mostar op donderdag (31 juli) om samen met mij en Samir naar een concert te gaan... Samen hebben we nog enkele uren onder de oude brug doorgebracht en 'savonds het concert van Kultur Shock...



Vrijdag (1 augustus) terug afscheid van Gerardo maar dit keer echt echt echt! Tranen aan het station... Ik moet jullie het verhaal niet vertellen...
In de namiddag ben ik samen met Samir en Stefanie van Balkanactie naar Kravicewatervallen gegaan.
's Avonds een grote bbq bij enkele maten op het terras aan de Neretva!


Zaterdag (2 augustus) afscheid van Samir (terug aan dat verdomd station). 's Avonds zijn we uitgeweest en voor we vertrokken stond mijn vriend Dino van Sarajevo plots aan onze voordeur. Hij kon mij niet laten vertrekken zonder mij persoonlijk goeie dag te komen zeggen!!!
Ongelooflijk wat de mensen hier allemaal doen!

Zondag (3 augustus) afscheid van Dino. 's Avonds heeft Felix voor iedereen (Panta, Thomas, Mafalda en mij) mijn lievelingssalaatje gemaakt en hadden we een gezellig afscheidsdiner onder ons vijven...





Maandag (4 augustus): Vandaag ga ik afscheid nemen van het centrum en van Vera en Dr. Juric. Mijn valiezen worden ook gemaakt vandaag en vanavond heb ik iedereen uitgenodigd voor een laatste glas bij ons thuis...

I will contribute this song to all my friends who made me happy the previous 10 months... Thank you guys... I love you so much and I will never forget the crazy time we had together...

"Look at the stars, look how they shine for you!" YELLOW - COLDPLAY

A B-day I will never forget!!!

Ik heb er dit jaar voor de gelegenheid een verjaardagsWEEKEND van gemaakt! Het is begonnen op vrijdag 11u in de morgen en we hebben het kunnen trekken tot maandagmorgen 6u30... Ha ha! Natuurlijk hebben we daartussen wel enkele uurtjes slaap benuttigd!

Vrijdag ben ik naar Sarajevo gereden om er iemand te helpen verhuizen! De hele dag was het snikheet en produceerde ons lichaam liters zweet... De perfecte dag om te verhuizen (wetende dat ze op de 3de verdieping woont en dat er geen liften zijn...) Na een lekker etentje om mij te bedanken, kwam ik net aan bij mijn 2 nieuwe vriendinnen Nadira en Nerma toen de lucht helemaal zwart werd en regen en hagel met bakken uit de lucht viel!! En dit alles vergezeld van een heuse harmonie tussen donder en bliksem! Ik werd er zoals gewoonlijk als een prinses ontvangen! 's Avonds zijn we in het oude centrum van Sarajevo uitgeweest en zat de sfeer er helemaal in... Om middernacht werd ik al overspoeld door sms'kes en enkele telefoontjes!


Gerardo en Samir waren op een internationaal congres in Sarajevo met allemaal jonge mensen met verschillende nationaliteiten! Rond 1u belt Gerardo en kreeg ik aan de andere kant van de telefoon een heel concert te horen van massa's mensen die 'happy birthday' voor mij zongen! Tussen al het lawaai door hoor ik plots iemand in het Westvlaams babbelen... Ik natuurlijk nieuwsgierig! Dan werd er maar beslist om ons wijselijk te herenigen met die groep internationalen... Die westvlaming bleek later een vriend van Elise te zijn die mij eerder dit jaar is komen bezoeken!!! De wereld is echt klein! Het werd een leutig feestje met eten en drinken van alle continenten... Ik zal jullie maar de details onthouden van hoe dit feestje is afgelopen... hihi

Zaterdagmorgen rond 9u30 ben ik met Nadira en Nerma naar het Boracko meer vertrokken waar ik samen met Martijn en Azra en enkele maten van Konjic en Mostar mijn verjaardag zou vieren... Het meer was nog nooit zo groen geweest en een aangename temperatuur om te zwemmen! 's Avonds werd er uitbundig gegeten (bbq), gezongen (met gitaar) en gedronken... Het was een dag die ik niet snel meer zal vergeten...

Zondag werden we vroeg gewekt door de zonnestralen op de tent... Een zwempartijtje in het meer als ontbijt en we konden er weer tegen! Het werd een namiddag op het gemak met veel getetter en veel gezwem en het benuttigen van de "restjes" van de dag ervoor...

Zondagavond ben ik terug naar Sarajevo getrokken om er samen met mijn Spaanse vriend Gerardo en de hele groep internationalen naar de finale Duitsland-Spanje te kijken!!! Het werd echt een avond om nooit meer te vergeten! Nerveus tot het laatste moment en iedereen leefde mee met Gerardo die een grote superfan is...

Bedankt allemaal voor de vele sms'kes en emails en postpakketten!!! Het heeft mij enorm deugd gedaan! Het zal een jaar worden die alvast fantastisch is gestart...

As time goes by - Casablanco (film)

Eind goed al goed met beloning!

Nog 5 weken en mijn avontuur zit er op! Maar daar probeer ik nu nog niet teveel aan te denken... Eén ding is zeker, het zullen zotte weken worden (dat staat nu al op het programma)! Het visum voor Dario is dinsdagmorgen 17 juni goedgekeurd geworden en we hebben het al in onze handen. Dus we komen eraan! Ik had gezegd op 10 augustus maar ik heb vandaag onze ticketten gereserveerd voor 5 augustus!

Ondertussen is er hier al een short film festival gepasseerd in Mostar (17-21 juni) met enorm veel internationale jongeren, veel feestjes, te korte nachten en leuke optredens! Kortom FORMIDASTISCH!

Vorige vrijdag en zaterdag had ik een auto gekregen om 2 mensen van het Festival naar Dubrovnik naar de luchthaven te voeren!

VRIJDAG (20 juni): Samen met Panta en een franse filmregisseur richting Dubrovnik! Ook Panta moest die avond een vliegtuig naar Belgie nemen! Ik had gehoopt nog wat van de zon, zee en strand te kunnen genieten nadat we de fransman hadden afgezet aan de luchthaven maar we hebben op de kin moeten kloppen! Auto in panne: batterij kapot en ook de riem van de dynamo... Na veel miserie is alles in orde gekomen en mocht ik vliegensvlug naar Mostar terugkomen! Die avond speelde Kroatie tegen Turkije en werden er ferme rellen verwacht in Mostar! Ook Armel had mij een SMS gestuurd dat ik binnen moest blijven omdat het heel gevaarlijk zou worden op de straten (en dit is ook later juist gebleken)... Gelukkig ben ik op tijd thuisgeraakt en heb ik de match samen met Gerardo en Sunita in mijn veilig huisje kunnen bekijken!

ZATERDAG (21 juni): Terug naar Dubrovnik vandaag! Deze keer met een franse actrice en Gerardo en Sunita als medereizigers! Dit keer geen problemen en hadden we de volledige namiddag om aan/in de zee van Kroatië te spenderen! Met een pedalo op zee en een coctail in de hand voelde ik mij de koning te rijk! 's Avonds terug in Mostar zijn we lekker gaan eten in het oude centrum en werd de avond afgesloten met een feestje onder de oude brug!

ZONDAG (22 juni): Na een korte nacht zijn we met z'n drieën (Gerardo, Sunita en ikke) naar de Kravica watervallen getrokken om er een frisse duik te nemen... Je moet weten dat we hier de laatste 10 dagen met een verschrikkelijke hitte van bijna 40°C te kampen hebben...

's Avonds speelde Spanje tegen Italië en Gerardo moest en zou de match zien in Sarajevo! Spanje won en speelt zondag de finale tegen Duitsland!

The Pixies - This monkey is gone to heaven

Vrijdag de 13de (muhahaha)

Ik ben niet bijgelovig maar wat me de voorbije dagen is overkomen, is toch een beetje van het goede teveel!

Donderdagmorgen ben ik met de bus naar Sarajevo vertrokken (ik zou de dag erop met Dario naar de ambassade gaan voor zijn visum te regelen). Ik lig te snoezen tegen het busraam, denkend aan mijn autoverzekering die dit jaar lager zal zijn omdat ik nog geen accidenten heb gehad in 6 jaar tijd! Op dat eigenste moment smakken we met de bus een camionette en een personenwagen die uit de andere richting komen. De bus stopt na veel gerem en gepiep en gebonk in de gracht naast de straat. De bus vult zich algauw met massa’s rook en alle kinderen op de bus wenen en roepen. De achterste zetels op de bus bevonden zich plots vooraan en de vloer van de bus moesten we met 4 man naar beneden duwen om mensen te kunnen laten passeren…

Mijn buren op de bus waren ok dus probeerde ik zo snel mogelijk uit de bus te komen. Ik voelde mij echt niet lekker! Natuurlijk van het verschot! Toen ik uit de bus sprong (natuurlijk in het 1m hoge water van de beek) zag ik wat er was gebeurd. De bus zal niet meer hebben kunnen remmen voor 2 auto’s die elkaar aan het oversteken waren… Onze buschauffeur zat vast tussen zijn stuur en de zetel en de deur en met enkele personen hebben we hem kunnen bevrijden. Hij was op enkele wondjes aan zijn hoofd na wel ok! Om een lang verhaal kort te maken zijn we er allemaal met de schrik van afgekomen en met een “vallinge” omdat we uren in de koude regen hebben staan wachten op de politie en op een andere bus die ons uiteindelijk naar Sarajevo zou brengen!

Mijn verhaal is nog niet afgelopen. Vrijdagmorgen naar de ambassade waar ik nog nooit zo’n onvriendelijke ambtenaren heb gezien. Zoals jullie wel kunnen raden waren de papieren niet in orde wat betekent dat Dario terug moest naar Travnik (we hebben zijn diploma nodig en dat krijgt hij pas maandag), dat mijn ma vliegensvlug papieren moet doorfaxen,… In ieder geval miserie! Dario vertrok normaal gezien zondag naar Split maar door deze omstandigheden zal hij een nieuw bus ticket moeten kopen van 35 euro omdat hij pas dinsdag zal kunnen vertrekken…

Toen we van de ambassade kwamen namen we de tram. Ik had voor 1 keer een ticketje gekocht. (Normaal doe ik dat niet omdat niemand geen ticket koopt, ik had deze keer een uitzondering gemaakt). De controleurs houden Dario en mij tegen en vragen ons ticket. Ze beweerden dat het niet geldig was (we hadden het ticket 5 minuten geleden gekocht). Ze vroegen mijn identiteitskaart, ik geef het hen, ze gaan van de tram, ik volg hen (want ze hebben mijn kaart)… Ze beginnen te discussieren en zeggen dat ik 13 euro moet betalen. Dario zwijgt, ik doe het woord in het engels (in de hoop dat ze geen engels kunnen en het gauw opgeven)… Ik weiger dit natuurlijk te betalen omdat ik niets verkeerd had gedaan! Ze blijven doordrammen! Ik vraag mijn kaart terug en zeg dat ik binnen enkele uren mijn vliegtuig moet halen! Niets helpt. Na 5 minuten moet ik 26 euro betalen! De mensen die mij kennen weten dat ik op dit moment helemaal uit mijn krammen schiet! HET IS NIET FAIR! Ik weiger te betalen en ik word echt boos!! Daarna verplichten ze ons om met hen mee te gaan naar de politie waar ik 50 euro zal moeten betalen… Echt waar mensen, geen haar op mijn hoofd die eraan dacht om ook maar iets te betalen aan die 4 mannen! Ik dacht de hele tijd in mezelf hoe ik me uit deze situatie kon redden. Het enigste probleem was dat ze mijn identiteitskaart hadden. Tot ik plots zei: “Ok, guys, i did nothing wrong! I paid a card so i am not paying you! Can you please give me my ID back?” Ze weigerden en stonden met mij te lachen. Tot ik heel onbeleefd zei: “Screw you guys, i am going home (South Park)! Have fun today with my ID card!” Ik deed teken naar Dario, draaide mijn rug om en kben naar huis gegaan! Nu, ik wist wat ik deed, ik heb hier nog altijd mijn paspoort! Een ID heb ik hier niet echt nodig en wie weet sturen ze mijn kaart nog op naar huis????

Omdat we dinsdagmorgen terug naar de ambassade moeten, was ik van plan om tot dan in Sarajevo te blijven maar ik ben zondagavond moeten terugkeren naar Mostar omdat ik dinsdag mensen aan de luchthaven in Sarajevo moet gaan ophalen met de auto van Abrasevic en hen naar Mostar moet brengen voor het filmfestival hier deze week! En omdat Dario zijn diploma heeft vandaag om 19u ipv 11u zal ik hem moeten gaan oppikken eerst in Travnik en dan doorrijden naar Sarajevo omdat er zo laat geen bussen meer zijn naar Sarajevo!! Echt mensen en alsof dat nog niet genoeg was, belde Dario mij gisterenavond dat de vader van 1 van zijn beste vrienden is gestorven! Ook Felix zijn vriendin had dit weekend een busaccident in Macedonie. Dat was een ander paar mouwen: de chauffeur van de truck die de bus had aangereden is ter plekke gestorven. Maar ze is er ook met het verschot en enkele blauwe plekken vanaf gekomen…

Ik heb mijn portie echt gehad zu maar hopelijk eind goed, al goed! Ik moet mijn 25 toch op een spectaculaire manier kunnen afsluiten…

Let it be – The Beatles ;-)

2 weekends om niet meer te vergeten!

Dag best Bloggers van het eerste uur,

Ik heb de belevenissen van de voorbije 2 weekends opgespaard zodat ik er een mooi stukje over kon schrijven op mijn blog...








2 weken geleden stond een weekendje Konjic gepland bij Azra en Martijn... Hiken en misschien wel een bezoekje aan Boracko Jezero stonden op het menu! Maar het weekend kreeg een heel andere wending toen mijn
balkanbroere mij wist te vertellen dat hij samen met zijn schatteke een huisje had gekocht en dat ze logischer wijze alle vrije tijd die ze hadden in het huis wilden stoppen! Mensen die mij kennen weten dat ik voor zo'n werkjes niet terugdeins!

Het werd een weekend van slaan, kloppen, muren en vloeren uitbreken,... Een weekend om alle energie en frustraties die zich in mijn lichaam hadden opgehoopt kwijt te spelen. Zalig! De foto's zullen wel boekdelen spreken!

's Avonds werd er lekker gekookt, veel gebabbeld, veel gelachen en dit vergezeld van een lekker fris pintje. Ik kon ook ondertussen kennismaken met Azra's broer en enkele vriendinnen van haar! Toffe mensen die ik heel zeker nog eens wil terugzien!

Maandagmiddag keerde ik moe en uitgeput maar heel voldaan terug naar Mostar! Ik was mij heel bewust van ieder klein spiertje dat in mijn lichaam woont... Zelfs mijn vingers deden pijn.





Het weekend daarop (vorig weekend) stond Travnik op het programma! Na een 4u lange bustrip kwam ik vrijdagavond samen met Maria (Panta) aan in Centraal Bosnie - Travnik. Voor haar de eerste keer, voor mij een blij weerzien met Amer, Amar, Nermin, Kemal, Lika en Dario!

Zaterdag stond er (na eerst een koffietje/theetje natuurlijk) een toer in Travnik op het programma samen met Amer en Lika: orthodoxe kerk, het museum, Dario's school, de burcht, Plava Voda en natuurlijk cevapi (de lekkerste van het land trouwens)! Tijdens onze toer was Dario nergens te bespeuren! Hij moest uitgebreid gaan shoppen, hij had een afspraak met de kapper en een urenlange date met zijn bad!

Die avond zou hij plechtig afstuderen en zou hij in kostuum samen met al zijn studiegenoten door de straten van Travnik lopen... Een echt defilé! Zoiets had ik nog nooit gezien! De meisjes waren helemaal opgetut in dure, soms zelfgemaakte, kleedjes; de jongens liepen als echt heren met hun 'princes' naast hen! Na het nemen van foto's met familie en vrienden stond er voor hen een heel menu op het programma in plava voda gevolgd door een ferme fuif!

Zondag kregen we natuurlijk een uitgebreid verslag van Dario waarin hij ons wist te vertellen dat hij om 8u in zijn bed zat en dat hij een geleend fotoapparaat was vergeten in het laatste café waar ze waren geweest... Paniek alom! Maar eind goed al goed en we konden er achteraf allemaal mee lachen...

Mijn vrienden op een rijtje

Het werd misschien ne keer hoogdringend tijd dat ik iedereen eens met naam en foto beschrijf. Want naar verluid is dit blog voor sommigen een beetje verwarrend: teveel mensen, teveel verschillende namen, teveel informatie... Bij deze zal ik dit een proberen goed te maken!

Genomen in het Partizanski Mermorial in Mostar!

KATIE (26): Amerikaanse vrijwilligster. Ze zal 2 jaar hier in Mostar wonen en werkt vooral in Abrasevic! We zijn hier samen in november aangekomen! Af en toe gaan we samen een theetje drinken.

TORY (25): Een Amerikaanse vrijwilligster maar zij woont in Sarajevo. Ook haar project zal 2 jaar duren.

MIRKO (26): Een gast van Mostar en één van onze beste vrienden hier. Hij studeert dit jaar af aan de universiteit. In zijn vrije tijd schrijft hij poezie en is hij toeristengids in Mostar (kan handig zijn, ik heb al massa's van hem geleerd).

THOMAS(26)

: Thomas is een Belgische fotograaf van Berlaar en is 2 keer een maand naar Mostar gekomen om hier zijn eindproject te doen. Eind juni is er een expositie in Gent met de foto's die hij hier heeft gemaakt. Dus allen daarheen zou ik zeggen. Thomas is ondertussen het vriendje geworden van mijn spaanse huisgenote Maria (Panta).

Foto genomen tijdens een weekendje in Konjic

MARTIJN (27): is mijn Balkanbroere! EVS'er in Konjic. Velen kennen hem uit Harelbeke voor anderen een onbekend gezicht! Maar geloof me, het is er één uit de duizend!

GERARDO (26): EVS'er in Sarajevo en Spaanse nationaliteit! Samen met hem en Martijn heb ik zalige tijden beleefd tijdens onze on-arrival training in Crikvenica (Kroatie). Hij is echt een schat van een jongen. We zien elkaar heel regelmatig en is één van mijn beste vrienden geworden...

KARLA (26): is een meiske uit Tsjechië en doet haar project hier in de universiteit van Mostar. Ze is heel erg geinteresseerd in talen. Momenteel spreekt ze tsjechisch, engels en spaans. Naast het bosnisch, volgt ze hier ook franse taallessen. Zij is de enigste vrijwilligster die bij lokale mensen woont!

CHIARA (26): is afkomstig van het noorden van Italië en doet haar EVS project in Sunce, een organisatie voor mensen met een handicap. Misschien herinneren jullie zich nog de foto's van mijn bezoek aan hen in november... Ze is heel gemotiveerd en heel actief bezig met haar project!

AINGERU (25): is een gast uit het Baskenland (Spanje) en was ook vrijwilliger in Sunce. Ik zeg 'was' omdat hij ons spijtig genoeg al heeft moeten verlaten. 2 maanden geleden heeft Aingeru een aanval (men denkt een hartaanval) gekregen en lag hij 2 dagen in coma. Toen hij ontwaakte kon hij moeilijk spreken en kon hij zich niets meer herinneren van de afgelopen 3 maanden in BiH. Momenteel is hij terug thuis na 1 maand in het ziekenhuis in Spanje te hebben gelegen. Nog altijd heeft hij zijn geheugen niet terug en heeft hij al een hartoperatie achter de rug. Men spreekt van jaren revalidatie!

CAROLINE (23): is de jongste van onze bende. Zij woont in Parijs en doet samen met Karla haar project in de universiteit van Mostar. Daarnaast probeert ze ook franse taallessen te organiseren. Vorig jaar deed ze 6 maanden vrijwilligerswerk in Nicaragua (Zuid-Amerika) en kan ze dus ook spaans spreken. Ze houdt enorm van dansen en uitgaan en van een fris pintje is ze niet vies. Samen met Chiara woont ze in het appartement waar ik eerst woonde (samen met Adam).

MARIA (26): is afkomstig van Noord-Spanje. Samen met Felix en Maria werkt ze samen aan een documentaireproject. Maria heeft al enorm veel gereisd en heeft al grote stukken van de wereld gezien. Vorig jaar leefde ze voor 1 jaar in India. Maria is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Het is een harde tante die weet wat ze wil en die voor haar menig durft uit te komen! Zo'n mensen worden uiteraard ferm geapprecieerd... Volgende week vertrekt ze terug naar Spanje om er examens af te leggen. In juli komt ze terug tot eind september!

FANNY (26) & CEDRIC (26): Fanny is ook EVS'er afkomstig uit Frankrijk en Cedric is haar frans vriendje. Ze zijn samen met een blauwe camionette naar BiH gekomen. De camionette is hier gebleven maar na 2 maand is Cedric terug naar Frankrijk getrokken om er te werken. Fanny werkt een beetje overal waar ze kan gebruikt worden. Een echt project heeft ze niet. Fanny is de zotte doos van de bende. Ze praat tegen alles en iedereen en heeft de zotste ideeën. Door haar hebben we al veel nieuwe mensen leren kennen. Ze is ook de creatiefste van de bende! Zo probeert ze alle afval te recycleren tot muziekinstrumenten, portemoneetjes,...

PAOLO (26): is mijn italiaanse, "milanese" vriend! Hij is geen EVS maar doet hier zijn 'civil service' voor 1 jaar! We gaan regelmatig samen uit en af en toe organiseren we samen dingen! Hij houdt mij op de hoogte wat het uitgaansleven betreft...

ARMEL (28): is onze mentor/superviser. Ik heb al het één en ander over hem verteld in het verleden. Hij is heel druk bezet en probeert zijn 10 EVS'ers zo goed en zo kwaad mogelijk onder zijn vleugels te nemen.

JANI (29): Met Jani heb ik bijna 2 maanden samengeleefd en is nog altijd geen haar veranderd (figuurlijk dan). Sinds begin april is hij naar Oostenrijk vertrokken en is hij nog altijd niet teruggekeerd. Iedere week zegt hij dat hij zal terugkomen maar nog altijd geen Jani te bespeuren in het "Mostar dorp". Dit wordt zeker vervolgd!!

MARIA (PANTA) (24) & FELIX (26): Last but not least zijn mijn 2 beste maatjes. Felix is afkomstig van Cordoba en Panta van Jaen. Ik beleef hier een supertoffe tijd met hen... Voor de mensen die Spaans kunnen, is hun blog zeker de moeite: http://www.desdemostar.blogspot.com/ Voor diegene die geen spaans kunnen, is hun blog rijkelijk gevuld met foto's en filmkes...

Ik hoop met deze uiteenzetting dat alles een beetje duidelijker is geworden! Geniet van de warme dagen in België, wij doen hier zeer zeker hetzelfde ;-)

Laka - Pokusaj (Eurosong BiH)