The power of nature

De natuur heeft de controle overgenomen... Ongelooflijk van welke natuurfenomenen we hier de laatste weken getuige zijn geweest!

1 dag kan de 4 seizoenen bevatten... We staan 's morgens op met de zon: we ontbijten op het terras in t-shirt! We zien het op dat eigenste moment vanuit de verte donker worden totdat de lucht alle tinten van het zwarte kleurenpalet omvat! Voor we het goed beseffen slaat het regengevaar toe en dit gemengd met grote hagelstenen en/of zachte sneeuwvlokken... Na de storm beginnen de vogels te fluiten en piept de zon geniepig van achter de wolken! Haar stralen raken met moeite de aarde! De geur buiten die dit alles met zich meebrengt is onbeschrijflijk!

Als je dan denkt dat je alles hebt gehad dan verschijnt er uit het niets een dubbele, volle regenboog op het appel! Zoiets moois had ik nog nooit kunnen aanschouwen... Vlak voor mijn neus speelde er zich een tafereel af uit 'de tekenfilm met de regenboog beertjes'...

(Voor diegene die wat nostalgie naar boven willen halen...)! Ik weet dat een foto niet kan zeggen wat ik heb gezien, maar geloof me, dit was een mooi stukje natuur!

De dagen die volgden werden gevuld met bakken regen, kletterende donderslagen en huiveringwekkende natuurgeluiden! "Geen weer om een hond door te jagen" zoals we zeggen... Dus bleef ik dan ook maar thuis! De straten waren geplaveid met 10 cm regen... (wat een zin?) We konden weer zwemmen naar ons werk...

Dit alles gebeurde in 1 week tijd! Als afsluiter van de week (vorige zondag) werden we getrakteerd voor ons geduld en onze moed op een 25°C bakkende zon... Met een verbrand velleke en het lijf opgeladen met zonneënergie konden we aan een nieuwe week beginnen...

Ik denk dat we bij deze terecht kunnen zeggen: "Dames en heren, een applaus voor de natuur!"

Judy Garland - Over the rainbow

Back to normal!

Met een blonde Leffe in de hand groet ik jullie,

Amai, dat is me hier nogal wat geweest de laatste weken! Ik weet gewoon niet hoe ik aan dit fantastische verhaal moet beginnen! Het waren weken vol emoties: emoties van geluk, van een blij weerzien, van tranen, van twijfel, van onbegrip, van afscheid, van leute en plezier,... Mijn buikspieren hebben moeilijke tijden gekend! Ik moet toegeven dat ik mezelf wat tijd heb moeten geven na al mijn bezoek om terug emotionele stabiliteit te vinden:

Woensdag 19 maart - Donderdag 27 maart: Doodnerveus stond ik ma en pa op te wachten aan het busstation van Sarajevo! Met 2u vertraging zag ik plots 2 heel bekende gezichten de bus afstappen! Met een verdoken traantje en een grote glimlach kon ik na 5 maanden mijn ouders eens goed vastpakken!

Op het menu van hun 10-daags verblijf stond enorm veel regen wat heel erg jammer was natuurlijk, maar dat belette ons niet om voor enkele dagen een auto te huren en een groot stuk van Hercegovina te verkennen! Ik voelde mij net een klein kind dat na lang aandringen uiteindelijk een ijsje krijgt toen ik plots achter het stuur van de auto zat! Ik moet eerlijk bekennen dat dit één van de dingen is die ik hier soms mis: cruisen met de auto door dit prachtige bergenlandschap! Op onze toer passeerde de omgeving van Mostar met al zijn schoonheden, het prachtige oude stadsgedeelte van Mostar met de oude brug en natuurlijk ook een 2-daagse in Sarajevo!

Naast ma en pa verbleef er ook nog een vriendin van Felix en Maria in ons huisje! Dus je kan je al inbeelden dat het hier een heuse drukte was! Het was voor mij niet altijd gemakkelijk om een evenwicht te vinden tussen het engels en het nederlands en om mijn tijd te verdelen tussen mijn ouders en de dagelijkse activiteiten waarin ik moest participeren: zo had ik op hun eerste avond een afspraak met 20 studenten van het KTA in Kortrijk om samen te dineren en een pintje met die mannen te gaan drinken. Zij doen namelijk een project in school dat helemaal gaat over de Balkan! Ga gerust eens een kijkje nemen op You tube: promo balkanavond Vetex KA Kortrijk en http://nieuwsblad.typepad.com/kortrijk/actualiteit/index.html . Op de website van Het Nieuwsblad hebben ze hun avonturen op het blog geschreven. Het was heel tof om ma en pa te tonen waar ik woon en wie mijn vrienden zijn en waar ik werk en vooral om hen te tonen dat Bosnië totaal niet gevaarlijk is en dat de natuur hier adembenemend mooi is!

De laatste 2 dagen van hun verblijf zijn we naar Sarajevo getrokken want ook daar moesten ze hun bus terug naar huis nemen!

Donderdag 27 maart - Vrijdag 28 maart: 2 dagen voor mijn ouders vertrokken, kwamen Elise en Inje (2 ex-collega's van het Huis van het Nederlands) aan in de luchthaven in Sarajevo rond 22u. Weliswaar ook met een vertraging van 7u! Pffff! Nerveus! Vrijdag werd een dagje kuieren in Sarajevo...

Zaterdag 29 maart: Nadat mijn ouders 's morgens waren vertrokken terug richting België, reden we met z'n drieën naar Travnik waar ik eindelijk na 3 maanden Dario terug zou zien! Ik hoorde hem heel regelmatig via de telefoon maar natuurlijk is het nog altijd anders als je elkaar ziet! Terug nerveus! Na een kaffie in internetclub, veel vertellen, een uitgebreidde rondleiding in Travnik en een bezoek aan de burcht/kasteel, het eten van de eerste cevapi en het roken van een goeie waterpijp met appelsmaak, hadden we een siesta voor sommigen een douche voor anderen wel verdiend! s' Avonds werd er lekker gegeten en een lekker pintje gedronken in Tavan tot in de vroege uurtjes...

Zondag 30 maart: Deze dag werd onbeschrijflijk! We trokken met z'n vijven (Dario en nog ne maat Miroslav - Mike) naar Jajce! Het was prachtig weer die dag! 's Avonds reden we naar de berg Vlasic (1400m) om er op een lakentje in de sneeuw, vergezeld van enkele pintjes en een gitaar van de zonsondergang te genieten! ADEMBENEMEND! Op de terugweg naar beneden stopten we om de sterrenhemel te bewonderen en efkes stil te staan bij de dinges des leven!

Maandag 31 maart: Toen ik 's morgens wakker werd wist ik dat het weer een dag vol emoties zou worden! Ik zou terug afscheid moeten nemen van mijn dikke vriend Dario voor god weet hoelang en ik zou enkele uren later Leen en Kristel (nog 2 ex-collega's van het Huis) terugzien op de luchthaven van Sarajevo! Wat ik niet wist (en eigenlijk niemand) was dat Dario ons de komende dagen op onze rondreis doorheen Bosnië en Kroatië zou gaan vergezellen! Alles kwam uit het niets en werd in een klein half uur beslist en geregeld! Weer kwamen er tranen op het toneel! Ook Dario wist niet wat er hem overkwam! Plots zat hij in een auto met 3 'crazy women' en zouden er nog 2 'zottere' bijkomen... We ruilden de spiksplinternieuwe Ford Focus in voor een zalige camionette/buske waarin we uiteindelijk met 6 onze tocht zouden verderzetten! Er werd al onmiddellijk meegezongen met de meest foute muziek die je je maar kan inbeelden en de eerste kluchten werden 'gebrouwd'! Op de terugweg naar Mostar, stopten we bij mijn 'broere' Martijn in Konjic voor het avondeten!

Dinsdag 1 april: We ontbeten 's morgens met z'n allen onder de oude brug in het zonnetje en trokken naar Pocitelj (een turks dorpje in de flanken van de heuvels) waar we tot in de top van de burcht klommen! Een uitzicht op de kronkelende appelblauwzeegroene Neretva doorheen Hercegovina kregen we er in de plaats voor terug. Daarna volgende de Kravica watervallen! Zoiets moois had ik nog nooit eerder in mijn leven gezien! Dit is ZEKER een aanrader voor de mensen die plannen hebben om naar Bosnië te komen! Ik denk dat ik daar regelmatig zal gesignaleerd worden tijdens de zomer... Rond een uur of 4 zetten we de tocht verder naar Dubrovnik waar ons een heel aangename en gezellige avond te wachten stond! Lekkere scampi's gevolgd door een onverwachte traktatie Rakija maakte onze avond compleet en 'grappig'!

Woensdag 2 april: Met een italiaans ontbijt voor ons neus en met uitzicht op zee en met een brandende zon op de rug begonnen we de dag! We cruisden doorheen het oude stadsgedeelte zoals het echte toeristen betaamd: petretten trekken; kaffie drinken, crèmes lekken en zoeken achter cadeautjes,... Met een verbrande rug keerden we terug naar Mostar waar we lekker dineerden!

Donderdag 3 april: In de voormiddag moest ik naar het centrum maar dat gaf mijn gasten de tijd om het oude stadsgedeelte van Mostar te verkennen en ALLE winkelkes te besnuffelen! Na een stevig middagmaal maakten we de wegen in en rond Mostar onveilig. We gaven onszelf van onze beste kant tijdens een fotoshoot. Sommigen onder ons acteerden als echte "ROCK"ster in een videoclip (insider)...

Het einde van onze trip kwam naderbij! Het woord "afscheid" ken ik niet, ik heb het dan ook uit mijn persoonlijk woordenboek verbannen. Ik neem geen afscheid meer; zeker niet van mensen! Het is eerder het vervelende besef dat een zalige tijd met fantastische mensen ooit tot een einde komt en everything goes back to normal... Ik heb de laatste weken dit gevoel genoeg kunnen ervaren... Maar de tranen die het gevolg zijn van dit vervelende gevoel vertellen mij ook hoe gelukkig ik ben dat ik zo'n prachtige mensen mag kennen...

Bedankt ma en pa! Bedankt Elise, Leen, Kristel en Inje! Bedankt Dario!

Onze foto's staan op Picasaweb: http://picasaweb.google.be/charline.libbrecht

Pearl Jam - Yellow Ledbetter

Lenny Kravitz - I'll be waiting

In het midden

Dag beste Bloggers,

Ik weet niet of ik vandaag moet vieren of verdrietig moet zijn! Ik ben eens nagegaan hoeveel dagen ik in het totaal in Bosnië zal verblijven: 283 dagen! Geloof het of niet maar vandaag (zondag 16 maart 2008) ben ik aan dag 141 gekomen! Dit wil zeggen dat ik AL :-)/:-( in het midden van het project ben! Voor sommigen onder jullie (en vooral voor mijn ouders) zal dit bericht als goed nieuws klinken! Ik heb daarentegen gemengde gevoelens!

Ik realiseer me maar al te goed dat het leven niet meer hetzelfde zal zijn als ik terugkom! Ik voel dat ik veranderd ben! Ik kijk anders naar de dingen: Tijd en afstand zijn relatieve begrippen geworden. Diversiteit en gelijkheid staan centraal in mijn denkwereld. De tijd vliegt voorbij en voor ik het goed zal beseffen, sta ik weer thuis! Het zal net 1 grote droom lijken waaruit ik zal ontwaken! Ik zal nooit kunnen verwoorden wat ik hier allemaal heb meegemaakt, heb gevoeld, heb beleefd,… Mijn grootste angst is dat niemand mij dan ook zal kunnen begrijpen!
Nuja ik besef ook heel goed dat een buitenlandse ervaring een virus is en dat eens je ervan hebt geproefd, het je niet meer zal loslaten… Dus dit belooft!

Het is weeral een tijdje geleden dat jullie nog iets van mij hebben gehoord! Sommigen zijn bezorgd en denken dat het de verkeerde kant met mij opgaat! Anderen beseffen maar al te goed dat het een goed teken is en dat ik gewoon geen tijd meer vind om voor mijn pc te zitten… Zelfs mijn persoonlijk dagboek heeft het hard te verduren en kent lege bladzijden sinds mijn komst bij de 2 spanjaarden! Ik ga ervan uit dat het normaal is! Tenslotte ben ik niet naar hier gekomen om een roman te schrijven over mijn avonturen hier! Het is een persoonlijke ervaring en zoals ik al heb gezegd: woorden zullen NOOIT kunnen beschrijven wat ik hier meemaak! Maar dat neemt niet weg dat ik jullie ook heel graag op de hoogte hou van mijn reilen en zeilen hier…

En wat mij de komende weken te wachten staat, zal mijn emotionele balans niet ten goede komen, maar ik kijk er enorm naar uit: Woensdag komen mijn ouders naar Bosnie voor 10 dagen tot 29 maart!!! Een blij weerzien zal het ongetwijfeld worden na bijna 5 maanden! Aan de andere kant zal het enorm raar zijn om mijn ouders te zien in een totaal andere context! Nuja, ik kijk er in ieder geval enorm naar uit (en zij ook)! Wanneer mijn ouders terug vertrekken, komen er 4 collega’s/vriendinnen van het Huis van het Nederlands mij vergezellen! Ik wil niet weten wat dit voor emotionele en vooral lichamelijke gevolgen zal hebben ;-) Ik beloof jullie zeker een uitgebreid verslag van al het bezoek!

Ondertussen is er weer zoveel gebeurd dat ik jullie onmogelijk het hele verhaal kan vertellen! Laat mij kort samenvatten! De laatste EVS vrijwilligers zijn aangekomen! We zijn hier nu in het totaal met een groep van 11 man! We lijken wel een kleine familie! Armel, mijn mentor, heeft mij het voorstel gedaan om vrije tijdsactiviteiten voor de vrijwilligers te organiseren! Natuurlijk was dit een voorstel waar ik geen ‘nee’ tegen zei! Vorige zaterdag hebben we met zo’n 15 man een quiz gespeeld! Het was heel gezellig en voor herhaling vatbaar! Op het programma staan volgende activiteiten: een teambuilding weekend in de bergen, hiking, mountainbiking, een stadsspel (à la DE MOL),… Ik heb hier dus mijn handen mee vol met de organisatie…

We zijn ook sinds deze week begonnen met de eerste vergaderingen om toerisme in Herzegovina uit te bouwen! We willen ons vooral focussen op alternatieve sporten gecombineerd met een vleugje cultuur… Hiervoor zouden we een website willen ontwikkelen die het zou moeten vergemakkelijken om je persoonlijke reis in elkaar te steken… Alles staat nog in zijn kinderschoenen maar iedereen is heel erg gemotiveerd om op pad te gaan om foto’s te nemen, filmkes te maken en informatie te zoeken… Ik hou jullie op de hoogte!


In het centrum begint alles meer en meer vorm te krijgen! Na een serieuze aanvaring met Vera zijn we tot enkele overeenkomsten gekomen! Ik mag de komende oudergroupen helpen organiseren, we zijn samen bezig met een subsidiedossier in elkaar te franselen om een SOS telefoon op te starten en ik kan mij meer bezighouden in het centrum en in de comune! Vandaag had ik een hoopgevend gesprek met Dr. Juric (hoofd van het centrum). Ze willen mij in het centrum houden en mij tewerk stellen na mijn project in augustus! Ik moet mij nu alleen op therapeutisch, diagnostisch, organisatorisch en taalkundig vlak kunnen bewijzen… AMAI! Dit komt als een bom op mijn hoofd gevallen! Het is een fantastische kans op professioneel vlak, maar ik heb tijd nodig om hierover na te denken… Nuja, ook hierover hou ik jullie op de hoogte! Ik heb nog een kleine 5 maanden te gaan dus er kan nog veel gebeuren in deze tijd…

Naast al dit zijn we met enkelen begonnen aan een nieuw project om in de eerste week van juli in het kader van het interculturele festival hier in Mostar een soort van interculturele uitwisseling op poten te zetten in samenwerking met 6 verschillende landen! Het zou een “kort film wedstrijd” worden gecombineerd met verschillende activiteiten, filmvertoningen, interviews,… Het belooft! Dus als je iemand zou kennen die hieraan zou kunnen of willen meewerken, geef mij gerust een seintje!

Ik zal het hierbij laten voor deze post. Ik hou jullie zeker op de hoogte van mijn bezigheden hier!

ELEPHANT GUN – BEIRUT (dit is ons huislied geworden, misschien zijn jullie er ook helemaal weg van)!

Living in the house of love and friendship

Ik ben gelukkig!

Bijna 2 weken geleden ben ik voor de 4de maal verhuisd (en dat in 3 maanden tijd)! Ja, inderdaad, dit kan al beginnen tellen! Maar 1 ding kan ik met zekerheid zeggen: ik voel me hier thuis en gelukkig bij mijn 2 spaanse vrienden! Felix en Maria zijn er 2 uit de duizend! Ik moet het met heel wat minder luxe stellen maar de sfeer in ons huisje is onbetaalbaar! Iedere dag wordt er uit volle borst gezongen en gedanst en massa’s gelachen. ’s Morgens staan we op met hemelse muziek die doorheen het hele huis weerklinkt. Iedere dag wordt er lekker gekookt en niemand wil voor de ander zijn kookkunsten onderdoen… Vanavond bv. staan balletjes in tomatensaus met gebakken aardappelen en een koud slaatje op het menu! Haha, eindelijk! En geloof het of niet, sinds vorige week vinden we het fantastisch om iedere dag ons eigen brood te bakken! (de foto’s op picasaweb zijn het levende bewijs).

Sinds enkele dagen hebben we ook een supergrote, overdekte groeten- en fruit- en vlees- en bloemen- en rakija- en kleren- en schoenen- en-een-beetje-van-alles markt ontdekt! Samen met Felix ben ik zaterdagmorgen vroeg opgestaan en gaan ‘markten’! Het was zalig: zaterdagmorgen (9u), verblindende zonnestralen en een stevige ‘bura’wind, strompelend tussen alle mogelijke kraampjes! De marktkramers die je langs alle kanten begroeten en je hun verse producten aanbieden. De prijzen zijn schandalig goedkoop, maar de kwaliteit is ongelooflijk! Alles is homemade! Zelfs de wollen sokken zijn gebreid door oude vrouwtjes! Voor je iets koopt moet je proeven (dat geldt natuurlijk niet voor de sokken)! Zo was ik wel benieuwd naar de smaak van ‘homemade’ rakija (= sterke drank) aangeboden in coca-cola flessen… Een vriendelijke man schonk een scheutje rakija in het dopje van de fles en we moesten ervan proeven! Na deze geneugte moesten we zijn hele assortiment proeven… (Rakija wordt van verschillende fruitsoorten gemaakt). Je kan je al voorstellen hoe grappig het zicht moet geweest zijn: Felix en ik om 9u30 helemaal verwaaid, proevend van 15 verschillende ‘coca-cola flessen’ en leute tot en met! Uiteindelijk hadden we van zodanig veel verschillende smaken geproefd dat ik niet meer kon zeggen welke rakija ik eigenlijk het lekkerst vond! Volgende week gaan we terug hihi!

Ons avontuur eindigt hier nog niet zu! Geladen met massa’s zaken groenten en fruit (en dit voor slechts 10 euro) trokken we richting een viswinkel! Je moet weten dat dit de enigste plaats is in Mostar waar je verse vis kan krijgen! Ja, inderdaad ongelooflijk! Bij het binnenkomen staan er 2 grote aquariums voor onze neus met vissen! De vrouw vraagt wat we willen en we bestellen 2 forellen! Mevrouw vangt de vissen uit het aquarium en stopt de 2 levende vissen in een plastiekzak en knoopt de zak dicht! “Dit is 2 euro”! Een bewegende plastiekzak met ons middagmaal staat tentoongesteld op de toonbank! Felix en ik staan raar naar elkaar te kijken: “Is het mogelijk om de vis schoon te maken?” Mevrouw pakt de zak, pakt een hamer en begint als een wilde gek op de zak te kloppen! Ze opent de zak en 2 dode vissen glijden uit de zak! Ik voel het bloed uit mijn lichaam stromen; ik word onwel! In no time heeft de vrouw de vis gekuist en 20 seconden later staat een niet-bewegende zak terug voor onze neus! Amai!! Bij het verlaten van de winkel moest ik mij 5 minuten neerzetten! Ik dacht dat ik flauw zou vallen!

In tegenstelling tot de leuke atmosfeer in het huis en in Mostar, gaat mijn project niet vooruit! Vera, mijn mentor in het centrum, werkt langs alle kanten tegen! Iedere dag zijn er misverstanden omdat ze verstrooid is of omdat ze totaal niet meer op deze wereld leeft! Amai! Zelf geeft ze mij geen taken en als ik voorstellen doe, blaast ze ze weg met de wind! Ze komt met niemand overeen in het centrum. Dus als ik maar 1 woord tegen een verpleegster of een dokter of een sociaal werker zeg, krijg ik de volle lading de dag erop! Vorige week maandag heb ik een schelddouche gekregen; wel te verstaan in het servo-kroatisch. Ze dacht dat ik haar niet zou begrijpen, maar sorry, scheldwoorden zijn dan wel de eerste zaken dat ze mij hier hebben geleerd ;-) Nuja, ik laat mij niet doen! Iedereen in het centrum is supervriendelijk voor mij en ze hebben medelijden met mij. Aangezien Vera niet iedere dag van de week in het centrum is (en ik wel), kan ik hen gerust met dingen helpen! Ik heb aan Armel gevraagd om een vergadering te organiseren met ons drieën om alles eens op een rijtje te zetten! Op die manier hoop ik dat er wat schot in de zaak komt! Ik hou jullie zeker op de hoogte!

Vorige week heb ik het bezoek gekregen van nog een Belg: Stefanie Kesteloot van Balkanactie! Bedankt Steke, ’t was de max! Haar komst kwam als een geschenk uit de hemel! Aangezien we hier al met enkele vrijwilligers zijn, hadden we het idee om een ‘interculturele’ avond voor te bereiden! Ondertussen zijn volgende landen al vertegenwoordigd in Mostar: Spanje, Slovenië, België, Frankrijk, Italië en Tsjechië! Aangezien dit idee al een tijdje door ons hoofd speelde, konden bijna alle vrijwilligers traditioneel eten en drinken en promotiemateriaal van hun land meebrengen! Ik was hier als eerste en had natuurlijk niets bij! Gelukkig kwam Stefanie met een rugzak vol jupiler, hoegaarden, jenever, chocolade, speculoos en wafeltjes! Om onze avond te promoten hadden we flyers en posters gemaakt. We hadden redelijk veel mensen uitgenodigd! Alles ging door in Abrašević! Voor ieder land was er een tafel voorzien waarop we ons typisch eten of drinken konden tentoonstellen! Daarnaast werden er enkele sketchkes naar voor gebracht die de verschillen moesten verduidelijken in de vertegenwoordigde landen. Bv: we hebben andere eetgewoonten, andere uitgaansgewoonten of andere gewoonten in openbare plaatsen… Als afsluiter van de avond hadden we een Bosniër uitgenodigd die traditionele, bosnische muziek voor ons speelde. Het werd een grandioos succes! En we gingen door tot in de vroege uurtjes…

Ik had dit bericht al enkele dagen geleden geschreven maar internet werkt hier langs geen kanten. Sinds vandaag hebben we eindelijk internet in ons huisje! Dus ik beloof jullie om weer wat meer op mijn blog te schrijven! Ondertussen zijn er weer leuke dingen gebeurd! Haha, deze week heb ik de lange haren van Felix geknipt! Op de foto's kan je hem nu bewonderen met een fris en kort kopke!!! Ja, mensen dit is mijn werk! Hihi!

Leven op het ritme van de wind en van de zon!

Katie, Tory, Mirko en Chica

De tijd vliegt hier voorbij! Geen tijd om na te denken, geen tijd om enkele woorden op mijn blog te schrijven, geen tijd om efkes naar huis te bellen,... Geen tijd, geen tijd, geen tijd... Maar het is de tijd van mijn leven!! Het is een tijd van genieten, een tijd van bewustwording, een tijd van stilstaan, een tijd van observeren, een tijd van mensen leren kennen, een tijd van ontdekken!!!

Er is ondertussen al zo veel gebeurd dat een leger van woorden mijn gedachten aanvallen. Ik herinner me dat ik jullie heb verteld dat het hier een heus internationaal netwerk aan het worden is. Wel, het is er niet op verbeterd. Op 14 januari zijn hier 2 Spaanse EVS'ers toegekomen: Felix en Maria! Ze zijn de max!!! Sinds hun aankomst hebben we al bijna iedere dag feestjes georganiseerd of iets dergelijks en is de sfeer ongelooflijk! Dit is nog niet alles: Sinds een 10 dagen loopt hier nog een Belg rond... En hij spreekt Nederlands! Thomas is zijn naam, hij is fotograaf, afkomstig van Antwerpen en studeert in Gent! Amai, amai! Ik denk dat ik mijn maatjes heb gevonden!

Thomas, Felix en Maria

Kort komt het hierop neer: sinds 14 januari zijn volgende activiteiten al de revue gepasseerd (bij de meeste gebeurtenissen zijn natuurlijk de gepaste foto's beschikbaar):

- diner met 5 italianen

- een bezoek aan de zotste en vuilste kunstschilder ooit

- workshop 'how to make homemade lasagna' door Laura (Italiaanse huisgenoot)

- iedere donderdag live music (Jazz, rock, country,...) in een flatgebouw op het 5de verdiep

- ontdekking van het Jukebox café: één van de enigste normale cafees zonder turbofolk (= traditionele buzmuziek om zot van te worden). Dit begint ons stamcafé te worden

- kroegentocht met 15 internationalen

- italianenparty in ons huis

- poëzie -en filmavonden

- spaanse avond bij Felix en Maria met homemade tortilla de patatos en sangria

Jah, ik hoor de reacties weeral komen, maar nee mensen, ik werk hier ook ondertussen. En alles begint zowat op gang te komen! Iedere dag ben ik in het centrum en kan ik heel wat lezen en mijn bosnisch oefenen met de collega's... De leute is voor na het werk of in het weekend!

Bura is in het land! Bura betekent letterlijk storm, noordenwind, orkaan. En we zullen het hier geweten hebben! Alles vliegt hier in het rond. In de krant stonden er winden van 150km/u genoteerd! Het is soms gemakkelijker om naar huis te springen in plaats van je wandelend tegen de natuur te verzetten! Maar naar verluid is het zomer wanneer Bura is vertrokken! Dus laat ons dus maar efkes op de tanden bijten en ons voorbereiden op de komende hete zomer!

Dit weekend was SUPER!!! Ik kan het niet beschrijven! Er staan foto's op picasaweb onder de naam: 'Mostar destruction'! Het is allemaal heel onschuldig begonnen na nieuwjaar. Ik zou Martijn en Azra eind januari in Konjic gaan bezoeken, maar aangezien Azra moet studeren voor de examens, leek dit niet mogelijk! Dan moest Martijn maar naar Mostar komen! Het leek mij leuk om Gerardo (spaanse EVS in Sarajevo die ik in Crikvenica heb leren kennen) ook uit te nodigen! Ik dacht bij mezelf, laat ik naar iedereen van de training een mail sturen om ze uit te nodigen uit beleefdheid om niemand uit te sluiten. Natuurlijk had ik niet gedacht dat er gasten uit Macedonie of Servie zouden afkomen... Het is 24u op de bus van Macedonie. Maar dit zou de balkan niet zijn moesten ze mij allemaal geen mail terug sturen met daarop: "Woh, great!!! A party in Mostar! We're looking forward to see Mostor and ofcourse our Chica Banana!" Toen waren we al met 7! Party? Wie had het nu in godsnaam over een party? Natuurlijk duurt het niet lang vooraleer de maten hier in Mostar weten dat er 7 man afkomt om Mostar te bezoeken! Uiteindelijk begon iedereen mensen uit te nodigen om te feesten... Toen heb ik maar het wijselijke besluit genomen om een "party weekend" te organiseren bij mij thuis!

Ik had alle controle over het hele gebeuren verloren, ik wist totaat niet meer hoeveel mensen ik moest verwachten! Ook Jasenko uit Maglaj had ik uitgenodigd! Hij was vrijdag rond 17u in Mostar! Daarna was het wachten tot de eerste gasten kwamen! Iedereen had blijkbaar vrienden van vrienden uitgenodigd voor het party weekend wat zogezegd gewoon een bezoekje van Martijn en Gerardo moest voorstellen... hihi!!! Vrijdag avond werd heel gezellig, gecombineerd met lekkere hapjes, goeie muziek, wijn, sangria, homemade rakija en een 30-tal leuke mensen waarvan ik heel content was om sommige gezichten terug te zien!

Martijn en Jasenko

Er bleven 10 mensen slapen in ons grote huis! Zaterdagmorgen werd er rond 9u30 opgestaan en had ik een rondleiding in Mostar voorzien! Het was een zomerse dag en iedereen heeft kunnen genieten van de schoonheden in Mostar! 's Avonds was er een 70' disco party in Abrasevic. Daar zijn we eerst een kijkje gaan nemen maar wat ons daarna te wachten stond is niet met woorden te beschrijven. We trokken naar een soort dancing waar er een optreden van LET3 op het programma stond!!! Amai, ik weet niet hoe ik die gasten moet beschrijven (de foto's zullen wel meer uitleg geven) maar op sommige plaatsen in Bosnië MOGEN ze niet optreden! Te shoquerend en provocerend! Ze treden ook meestal naakt op! Als je goed kijkt op de foto's kan je misschien ook voor niet publicatie vatbare beelden vinden!!! Het was een avond om nooit meer te vergeten: iedereen ging uit zijn dak en de hele avond hebben we staan dansen en springen en staan mee brullen met muziek die geeneen van ons (uitgenomen Jasenko) kent!

Zondag hebben we met z'n allen opgekuist en is iedereen zowat zijn weg gegaan! Jasenko en Martijn gingen terug naar huis, sommigen zijn gaan muurklimmen in Mostar en ik ben met Gerardo en Francesca naar Blagaj getrokken! Blagaj is een streling voor het oog! 's Avonds ben ik uitgeput in slaap gevallen...

Blagaj

Misschien nog een klein nieuwtje voor ik afsluit: Morgenavond verhuis ik terug!!!! Ja mensen, ik heb hier al de naam van refugee/vluchteling gekregen! Maar deze keer verhuis ik omdat ik het wil! Het samenwonen met die Sloveen Jani loopt niet echt van een leien dakje. Ik weet niet wat er met die jongen scheelt, maar hij vraagt enorm veel energie van mij: constant moet ik hem bevestigen in wat hij doet, hij belt mij iedere dag 10 keer op om allerlei stomme dingen te vragen (terwijl we onder hetzelfde dak wonen), constant vraagt hij mij of ik boos ben en of ik hem nog graag heb vergezeld met een weenbui en hij gebruikt al mijn gerief (gsm en pc) wanneer het hem uitkomt... Om onnozel van te worden!! Ik ben niet echt moeilijk met mensen, maar dit gaat te ver!

Onder het excuus dat mijn volgende verblijfplaats veel dichter is bij het centrum waar ik moet werken, verhuis ik morgen naar het huis van de Spanjaarden; bij Maria en Felix!!!! Met spijt in het hart zal ik afscheid nemen van het prachtige huis waar ik nu woon, maar ik ben ervan overtuigd dat deze beslissing ten goede zal komen van mijn resterende tijd hier in Mostar!!! Espana here I come!!!

Menskes tot later en vergeet de foto's niet te checken op http://picasaweb.google.be/charline.libbrecht !!

HET PROJECT

Ik weet dat ik jullie een klein beetje verwaarloosd heb wat betreft mijn project! Veel is hierover nog niet geschreven op het blog. Maar misschien had ik daar wel een reden voor. Ik ben hier nu 2 maanden en een half en ik moet zeggen dat niet alles van een leien dakje is gelopen in verband met het project!

In tegenstelling tot wat er in de officiële documenten staat geschreven, wordt het project uitsluitend geconcentreerd op het centrum voor drugsverslaafden en hun ouders. Werken in de andere 2 organisaties (AGM en Abrasevic) zit er voorlopig niet in denk ik. Nuja, mij hoor je niet klagen. Ik ben hier vooral gekomen om ervaring op te doen op professioneel vlak, dus ik ben heel blij dat ik mij full-time in het centrum kan inzetten.

“Full-time” is misschien niet het juiste woord (hihi). Het is me nogal wat geweest zu de laatste maanden… Als ik heel eerlijk mag zijn ben ik de voorbije maanden misschien 3 keer per week in het centrum geweest van 10 tot 12. En daar bleef het bij. Gedurende die 6u per week heb ik vooral geobserveerd hoe alles in zijn werk gaat en geprobeerd om het personeel beter te leren kennen. Ik kan niet echt zeggen dat dit mij een bevredigend gevoel gaf (zeker als wij gewoon zijn in België om toch tenminste een werkweek van 40u te hebben…). Daarbij moeten jullie goed weten dat het niet evident was om te observeren en iedereen te leren kennen: niemand spreekt engels in het centrum, uitgenomen Dr. Juric alias Fidel Castro, maar die is bijna nooit te vinden in het centrum. Ik verstond dus bijna niets van wat ze tegen de patiënten en tegen elkaar zeiden. Laat staan dat ik op een deftige manier mij kon uitdrukken of vragen stellen… Na verloop van tijd voel je je gewoon een stuk meubilair in het geheel.
Naast die 6u per week ontmoette ik regelmatig Vera (mijn mentor en directrice van de organisatie die zich met de ouders bezig houdt) en Dr. Juric om samen een koffietje (of in mijn geval een theetje) te drinken. Tijdens deze gesprekken probeerde ik zoveel mogelijk vragen te stellen over het centrum en de werking aan Dr. Juric. Met als gevolg dat Vera op haar beurt zich dood verveelde en we weer geen stap verder waren….

Op die manier heb ik wat tijd gevonden om wat rond te surfen op het net en naar informatie te zoeken mbt belgische centra die rond drugsveslaving werken. Zo heb ik een 6-tal vlaamse centra via mail kunnen contacteren om eventueel op één of andere manier samen te werken met het centrum hier in Bosnië en kennis uit te wisselen. Positieve reacties en motiverende woorden voor mijn project waren het gevolg… dat deed echt deugd. Het zal nu vooral een kwestie worden om die contacten te onderhouden. Het zou fantastisch zijn om een soort van netwerk te ontwikkelen en eventueel Dr. Juric naar België te krijgen om er onze manier van werken in dergelijke centra te observeren. Ook de website van het Kompas heb ik ondertussen al helemaal in het engels vertaald en als bijkomende tool aan Dr. Juric overhandigd…
De community (in de bergen) heb ik tot nu toe al 3 keer bezocht. Maar deze 3 bezoeken dateren nog van vóór Nieuwjaar. Sindsdien heb ik die mannen niet meer gezien. Ik moet zeggen dat ik redelijk benieuwd ben naar hun verhalen hoe ze de kerst –en nieuwjaarsperiode hebben doorgebracht.

Ik had 2 opties: ik kon mij ergeren in het feit dat het project niet vooruit ging of ik kon mijn tijd nuttig besteden en mij vooral concentreren op het studeren van de taal en de geschiedenis van BiH. Ik heb voor de laatste optie gekozen! Het leek voor mij logisch: zolang ik de taal niet ken, kan ik niet communiceren en zonder communicatie kan ik niet werken! Een klein woordenboekske is overgevlogen vanuit België en die is mijn beste vriend geworden. Daarnaast heb ik de witte muren in het huis omgetoverd tot een “POST-IT WALL”: de hele muur begint vol te geraken met allemaal Post-its met daarop moeilijke woorden die ik bijna niet kan onthouden of uitdrukkingen die mensen gebruiken en die je niet in de boeken kan terugvinden… Ik heb ook enkele boeken gekocht waardoor de geschiedenis van de Balkan en meer bepaald BiH veel duidelijker is geworden…
Daarnaast heb ik ook een engelse blog gecreëerd (waar natuurlijk ook heel veel tijd in kruipt) voor mijn vrienden en vriendinnen hier. Armel, mijn mentor, vond dit een fantastisch idee om EVS en vrijwilligerswerk ook op die manier te promoten! Het zou jongeren van hier misschien kunnen aansporen om iets dergelijks te ondernemen! Ook wordt nu aan alle EVS’ers in Mostar gevraagd of ze een engels blog willen maken. Natuurlijk was ik gevleid met deze goedkeurende woorden!

Maar om terug te komen naar het centrum en de organisatie voor ouders met verslaafde kinderen! Ik moet toegeven dat ik al heel veel heb kunnen nadenken over wat ik zou kunnen doen in het centrum en hoe ik mij op één of andere manier zou kunnen nuttig maken.
Om te beginnen bestaat de organisatie voor ouders uit 5 leden (4 moeders en Vera). Ik heb al 1 bijeenkomst (ergens in november) mee gemaakt en het leek voor mij eerder een koffieklets dan een praatgroep. (Natuurlijk heb ik van de inhoud niet veel begrepen en zat ik er bij voor spek en bonen). Het is niet zo dat er over bepaalde onderwerpen wordt gepraat of dat er sprekers uitgenodigd worden of thema’s worden voorbereid. Het is ook niet zo dat 5 moeders samen zitten en hun hart eens luchten over de voorbije weken in het bijzijn van een moderator (dat zou ook nuttig kunnen zijn, niet alles MOET persé gestructureerd zijn). NEE, het was eerder een hoogoplopende ruzie tussen een moeder met veel noten op haar zang en Vera. De moeder was het niet eens met Vera’s beleid van de organisatie. De andere 3 moeders zaten erbij en keken ernaar. Na 2uur geruzie is iedereen vertrokken… Tot de volgende bijeenkomst!
Ik stelde mij natuurlijk onmiddellijk de vraag waarom er maar 4 moeders waren in de organisatie en waarom er geen vaders vertegenwoordigd waren??? Een andere vraag was: “Wie van de ouders weet er iets over deze organisatie? Weten ze dat ze hier terecht kunnen met vragen of problemen?” De antwoorden waren teleurstellend waarop ik het voorstel deed om alle ouders van de patiënten te contacteren en hen uit te nodigen voor een bijeenkomst in het centrum, ingeleid door Vera EN meer informatie over het belang van een dergelijke organisatie gegeven door een dokter van het centrum… Spijtig genoeg kon ik er niet bij zijn die avond van de bijeenkomst (verplichte EVS training in Kroatië) maar ik heb gehoord dat het een succes was: 35 mensen waren er aanwezig. Dat bewijst voor mij toch ergens dat ouders gemotiveerd zijn om naar een praatgroep te komen. Dat was ergens midden december. Wanneer ik hen vroeg wanneer de volgende bijeenkomst gepland was, konden ze mij geen antwoord geven: “Dat hebben we nog niet besproken.” Ik dacht dat ik door de grond zakte!
En geloof het of niet mensen, maar deze week zat ik samen met Vera in het centrum en hoorde ik haar bellen naar de 4 vaste leden van de oudergroep om hen uit te nodigen voor de volgende bijeenkomst - koffieklets. Toen ik haar vroeg of ze ook de andere ouders zou contacteren, zei ze me dat ze geen telefoonnummers had… Zulke dingen gebeuren hier dus é! Moet ik hier serieus naar kijken??? Of kan ik hier ingrijpen en de touwtjes in handen nemen? Donderdag hebben ze hun bijeenkomst met de ouders (allé de 4 moeders) en ik wil tegen dan al mijn ideeën en voorstellen op papier gezet hebben over hoe IK het zou aanpakken: een adressenbestand opmaken, thema’s voorbereiden om over te praten, eventuele sprekers contacteren, informatie opzoeken over hoe wij in België ouders motiveren en hoe we groepsgesprekken organiseren,… Hopelijk kan ik mij uitdrukken in hun taal en mijn punt verdedigen!

Misschien denken jullie nu dat ik gefrustreerd rondloop en gedemotiveerd ben over alles wat hier rondom mij gebeurt… Niets is minder waar! Sinds 3 weken zit ik bijna iedere dag (soms ook in het weekend) minstens 1 uur met Dr. Juric samen om koffie te drinken. Hij ziet het vooral als de kans om zijn engels te verbeteren (begin februari moet hij naar Londen voor een conferentie en wil hij niet onderdoen voor zijn engels sprekende collega’s) en ik zie het als een kans om meer te weten te komen over het centrum. Op een dag zei hij dat hij me heel dankbaar was dat ik tijd voor hem wilde vrijmaken en dat hij het gevoel heeft dat het ook effect heeft om 1u per dag samen te zitten en engels te praten. Daarna volgenden deze woorden: “Als ik ooit eens iets voor jou kan terugdoen?”
Ik zag mijn kans é… Natuurlijk kon hij iets voor mij doen, hij is het hoofd van het centrum… Ik trok mijn stoute schoenen aan en kvroeg of het niet mogelijk zou dat ik een bureau’tje of een kleine ruimte kon krijgen in het centrum. Op die manier kan ik iedere dag in het centrum zijn en kan ik tenminste iets lezen of aan iets werken en ben ik er als iemand mij nodig heeft; ze zien mij iedere dag en dat is belangrijk om elkaar beter te leren kennen. Op die manier kan ik ook op ieder moment een vraag proberen te stellen en kan ik nog beter zien hoe alles in zijn werk gaat in het centrum. Vorige week vrijdag heb ik een heus kantoor gekregen en heeft iedereen mij verwelkomt. Veel is er niet gewerkt die vrijdag maar dat was niet belangrijk voor mij. Ik sta toch weer een stap hoger op de trap en maandag wordt mijn ‘eerste’ echte werkdag!

Engels blog!!!

Hallo allemaal,

Ik weet dat het weeral een tijdje geleden is dat jullie iets van mij hebben gehoord. Maar mijn vrienden hier begonnen te klagen. Ze vonden dat ik hen verwaarloosde en dat ik dringend ook een engels blog moest maken... Daar ben ik dus de laatste dagen mee bezig geweest!

Dus voor de mensen die het interesseert; dit is de link naar mijn engels blog: http://chica-in-the-jungle.blogspot.com/ Ik zal proberen om in beide blogs toch een beetje inhoudsverschil te stoppen zodanig dat het nog een interessant blijft voor de lezers van beide blogs...

Ik beloof jullie binnenkort wat meer informatie te geven over het project!!! Want naar verluid zijn jullie allemaal benieuwd naar het verloop van mijn project!!! Meer info volgt!

Groetjes van Chica in the jungle...