Vrijdag de 13de (muhahaha)

Ik ben niet bijgelovig maar wat me de voorbije dagen is overkomen, is toch een beetje van het goede teveel!

Donderdagmorgen ben ik met de bus naar Sarajevo vertrokken (ik zou de dag erop met Dario naar de ambassade gaan voor zijn visum te regelen). Ik lig te snoezen tegen het busraam, denkend aan mijn autoverzekering die dit jaar lager zal zijn omdat ik nog geen accidenten heb gehad in 6 jaar tijd! Op dat eigenste moment smakken we met de bus een camionette en een personenwagen die uit de andere richting komen. De bus stopt na veel gerem en gepiep en gebonk in de gracht naast de straat. De bus vult zich algauw met massa’s rook en alle kinderen op de bus wenen en roepen. De achterste zetels op de bus bevonden zich plots vooraan en de vloer van de bus moesten we met 4 man naar beneden duwen om mensen te kunnen laten passeren…

Mijn buren op de bus waren ok dus probeerde ik zo snel mogelijk uit de bus te komen. Ik voelde mij echt niet lekker! Natuurlijk van het verschot! Toen ik uit de bus sprong (natuurlijk in het 1m hoge water van de beek) zag ik wat er was gebeurd. De bus zal niet meer hebben kunnen remmen voor 2 auto’s die elkaar aan het oversteken waren… Onze buschauffeur zat vast tussen zijn stuur en de zetel en de deur en met enkele personen hebben we hem kunnen bevrijden. Hij was op enkele wondjes aan zijn hoofd na wel ok! Om een lang verhaal kort te maken zijn we er allemaal met de schrik van afgekomen en met een “vallinge” omdat we uren in de koude regen hebben staan wachten op de politie en op een andere bus die ons uiteindelijk naar Sarajevo zou brengen!

Mijn verhaal is nog niet afgelopen. Vrijdagmorgen naar de ambassade waar ik nog nooit zo’n onvriendelijke ambtenaren heb gezien. Zoals jullie wel kunnen raden waren de papieren niet in orde wat betekent dat Dario terug moest naar Travnik (we hebben zijn diploma nodig en dat krijgt hij pas maandag), dat mijn ma vliegensvlug papieren moet doorfaxen,… In ieder geval miserie! Dario vertrok normaal gezien zondag naar Split maar door deze omstandigheden zal hij een nieuw bus ticket moeten kopen van 35 euro omdat hij pas dinsdag zal kunnen vertrekken…

Toen we van de ambassade kwamen namen we de tram. Ik had voor 1 keer een ticketje gekocht. (Normaal doe ik dat niet omdat niemand geen ticket koopt, ik had deze keer een uitzondering gemaakt). De controleurs houden Dario en mij tegen en vragen ons ticket. Ze beweerden dat het niet geldig was (we hadden het ticket 5 minuten geleden gekocht). Ze vroegen mijn identiteitskaart, ik geef het hen, ze gaan van de tram, ik volg hen (want ze hebben mijn kaart)… Ze beginnen te discussieren en zeggen dat ik 13 euro moet betalen. Dario zwijgt, ik doe het woord in het engels (in de hoop dat ze geen engels kunnen en het gauw opgeven)… Ik weiger dit natuurlijk te betalen omdat ik niets verkeerd had gedaan! Ze blijven doordrammen! Ik vraag mijn kaart terug en zeg dat ik binnen enkele uren mijn vliegtuig moet halen! Niets helpt. Na 5 minuten moet ik 26 euro betalen! De mensen die mij kennen weten dat ik op dit moment helemaal uit mijn krammen schiet! HET IS NIET FAIR! Ik weiger te betalen en ik word echt boos!! Daarna verplichten ze ons om met hen mee te gaan naar de politie waar ik 50 euro zal moeten betalen… Echt waar mensen, geen haar op mijn hoofd die eraan dacht om ook maar iets te betalen aan die 4 mannen! Ik dacht de hele tijd in mezelf hoe ik me uit deze situatie kon redden. Het enigste probleem was dat ze mijn identiteitskaart hadden. Tot ik plots zei: “Ok, guys, i did nothing wrong! I paid a card so i am not paying you! Can you please give me my ID back?” Ze weigerden en stonden met mij te lachen. Tot ik heel onbeleefd zei: “Screw you guys, i am going home (South Park)! Have fun today with my ID card!” Ik deed teken naar Dario, draaide mijn rug om en kben naar huis gegaan! Nu, ik wist wat ik deed, ik heb hier nog altijd mijn paspoort! Een ID heb ik hier niet echt nodig en wie weet sturen ze mijn kaart nog op naar huis????

Omdat we dinsdagmorgen terug naar de ambassade moeten, was ik van plan om tot dan in Sarajevo te blijven maar ik ben zondagavond moeten terugkeren naar Mostar omdat ik dinsdag mensen aan de luchthaven in Sarajevo moet gaan ophalen met de auto van Abrasevic en hen naar Mostar moet brengen voor het filmfestival hier deze week! En omdat Dario zijn diploma heeft vandaag om 19u ipv 11u zal ik hem moeten gaan oppikken eerst in Travnik en dan doorrijden naar Sarajevo omdat er zo laat geen bussen meer zijn naar Sarajevo!! Echt mensen en alsof dat nog niet genoeg was, belde Dario mij gisterenavond dat de vader van 1 van zijn beste vrienden is gestorven! Ook Felix zijn vriendin had dit weekend een busaccident in Macedonie. Dat was een ander paar mouwen: de chauffeur van de truck die de bus had aangereden is ter plekke gestorven. Maar ze is er ook met het verschot en enkele blauwe plekken vanaf gekomen…

Ik heb mijn portie echt gehad zu maar hopelijk eind goed, al goed! Ik moet mijn 25 toch op een spectaculaire manier kunnen afsluiten…

Let it be – The Beatles ;-)

2 weekends om niet meer te vergeten!

Dag best Bloggers van het eerste uur,

Ik heb de belevenissen van de voorbije 2 weekends opgespaard zodat ik er een mooi stukje over kon schrijven op mijn blog...








2 weken geleden stond een weekendje Konjic gepland bij Azra en Martijn... Hiken en misschien wel een bezoekje aan Boracko Jezero stonden op het menu! Maar het weekend kreeg een heel andere wending toen mijn
balkanbroere mij wist te vertellen dat hij samen met zijn schatteke een huisje had gekocht en dat ze logischer wijze alle vrije tijd die ze hadden in het huis wilden stoppen! Mensen die mij kennen weten dat ik voor zo'n werkjes niet terugdeins!

Het werd een weekend van slaan, kloppen, muren en vloeren uitbreken,... Een weekend om alle energie en frustraties die zich in mijn lichaam hadden opgehoopt kwijt te spelen. Zalig! De foto's zullen wel boekdelen spreken!

's Avonds werd er lekker gekookt, veel gebabbeld, veel gelachen en dit vergezeld van een lekker fris pintje. Ik kon ook ondertussen kennismaken met Azra's broer en enkele vriendinnen van haar! Toffe mensen die ik heel zeker nog eens wil terugzien!

Maandagmiddag keerde ik moe en uitgeput maar heel voldaan terug naar Mostar! Ik was mij heel bewust van ieder klein spiertje dat in mijn lichaam woont... Zelfs mijn vingers deden pijn.





Het weekend daarop (vorig weekend) stond Travnik op het programma! Na een 4u lange bustrip kwam ik vrijdagavond samen met Maria (Panta) aan in Centraal Bosnie - Travnik. Voor haar de eerste keer, voor mij een blij weerzien met Amer, Amar, Nermin, Kemal, Lika en Dario!

Zaterdag stond er (na eerst een koffietje/theetje natuurlijk) een toer in Travnik op het programma samen met Amer en Lika: orthodoxe kerk, het museum, Dario's school, de burcht, Plava Voda en natuurlijk cevapi (de lekkerste van het land trouwens)! Tijdens onze toer was Dario nergens te bespeuren! Hij moest uitgebreid gaan shoppen, hij had een afspraak met de kapper en een urenlange date met zijn bad!

Die avond zou hij plechtig afstuderen en zou hij in kostuum samen met al zijn studiegenoten door de straten van Travnik lopen... Een echt defilé! Zoiets had ik nog nooit gezien! De meisjes waren helemaal opgetut in dure, soms zelfgemaakte, kleedjes; de jongens liepen als echt heren met hun 'princes' naast hen! Na het nemen van foto's met familie en vrienden stond er voor hen een heel menu op het programma in plava voda gevolgd door een ferme fuif!

Zondag kregen we natuurlijk een uitgebreid verslag van Dario waarin hij ons wist te vertellen dat hij om 8u in zijn bed zat en dat hij een geleend fotoapparaat was vergeten in het laatste café waar ze waren geweest... Paniek alom! Maar eind goed al goed en we konden er achteraf allemaal mee lachen...

Mijn vrienden op een rijtje

Het werd misschien ne keer hoogdringend tijd dat ik iedereen eens met naam en foto beschrijf. Want naar verluid is dit blog voor sommigen een beetje verwarrend: teveel mensen, teveel verschillende namen, teveel informatie... Bij deze zal ik dit een proberen goed te maken!

Genomen in het Partizanski Mermorial in Mostar!

KATIE (26): Amerikaanse vrijwilligster. Ze zal 2 jaar hier in Mostar wonen en werkt vooral in Abrasevic! We zijn hier samen in november aangekomen! Af en toe gaan we samen een theetje drinken.

TORY (25): Een Amerikaanse vrijwilligster maar zij woont in Sarajevo. Ook haar project zal 2 jaar duren.

MIRKO (26): Een gast van Mostar en één van onze beste vrienden hier. Hij studeert dit jaar af aan de universiteit. In zijn vrije tijd schrijft hij poezie en is hij toeristengids in Mostar (kan handig zijn, ik heb al massa's van hem geleerd).

THOMAS(26)

: Thomas is een Belgische fotograaf van Berlaar en is 2 keer een maand naar Mostar gekomen om hier zijn eindproject te doen. Eind juni is er een expositie in Gent met de foto's die hij hier heeft gemaakt. Dus allen daarheen zou ik zeggen. Thomas is ondertussen het vriendje geworden van mijn spaanse huisgenote Maria (Panta).

Foto genomen tijdens een weekendje in Konjic

MARTIJN (27): is mijn Balkanbroere! EVS'er in Konjic. Velen kennen hem uit Harelbeke voor anderen een onbekend gezicht! Maar geloof me, het is er één uit de duizend!

GERARDO (26): EVS'er in Sarajevo en Spaanse nationaliteit! Samen met hem en Martijn heb ik zalige tijden beleefd tijdens onze on-arrival training in Crikvenica (Kroatie). Hij is echt een schat van een jongen. We zien elkaar heel regelmatig en is één van mijn beste vrienden geworden...

KARLA (26): is een meiske uit Tsjechië en doet haar project hier in de universiteit van Mostar. Ze is heel erg geinteresseerd in talen. Momenteel spreekt ze tsjechisch, engels en spaans. Naast het bosnisch, volgt ze hier ook franse taallessen. Zij is de enigste vrijwilligster die bij lokale mensen woont!

CHIARA (26): is afkomstig van het noorden van Italië en doet haar EVS project in Sunce, een organisatie voor mensen met een handicap. Misschien herinneren jullie zich nog de foto's van mijn bezoek aan hen in november... Ze is heel gemotiveerd en heel actief bezig met haar project!

AINGERU (25): is een gast uit het Baskenland (Spanje) en was ook vrijwilliger in Sunce. Ik zeg 'was' omdat hij ons spijtig genoeg al heeft moeten verlaten. 2 maanden geleden heeft Aingeru een aanval (men denkt een hartaanval) gekregen en lag hij 2 dagen in coma. Toen hij ontwaakte kon hij moeilijk spreken en kon hij zich niets meer herinneren van de afgelopen 3 maanden in BiH. Momenteel is hij terug thuis na 1 maand in het ziekenhuis in Spanje te hebben gelegen. Nog altijd heeft hij zijn geheugen niet terug en heeft hij al een hartoperatie achter de rug. Men spreekt van jaren revalidatie!

CAROLINE (23): is de jongste van onze bende. Zij woont in Parijs en doet samen met Karla haar project in de universiteit van Mostar. Daarnaast probeert ze ook franse taallessen te organiseren. Vorig jaar deed ze 6 maanden vrijwilligerswerk in Nicaragua (Zuid-Amerika) en kan ze dus ook spaans spreken. Ze houdt enorm van dansen en uitgaan en van een fris pintje is ze niet vies. Samen met Chiara woont ze in het appartement waar ik eerst woonde (samen met Adam).

MARIA (26): is afkomstig van Noord-Spanje. Samen met Felix en Maria werkt ze samen aan een documentaireproject. Maria heeft al enorm veel gereisd en heeft al grote stukken van de wereld gezien. Vorig jaar leefde ze voor 1 jaar in India. Maria is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. Het is een harde tante die weet wat ze wil en die voor haar menig durft uit te komen! Zo'n mensen worden uiteraard ferm geapprecieerd... Volgende week vertrekt ze terug naar Spanje om er examens af te leggen. In juli komt ze terug tot eind september!

FANNY (26) & CEDRIC (26): Fanny is ook EVS'er afkomstig uit Frankrijk en Cedric is haar frans vriendje. Ze zijn samen met een blauwe camionette naar BiH gekomen. De camionette is hier gebleven maar na 2 maand is Cedric terug naar Frankrijk getrokken om er te werken. Fanny werkt een beetje overal waar ze kan gebruikt worden. Een echt project heeft ze niet. Fanny is de zotte doos van de bende. Ze praat tegen alles en iedereen en heeft de zotste ideeën. Door haar hebben we al veel nieuwe mensen leren kennen. Ze is ook de creatiefste van de bende! Zo probeert ze alle afval te recycleren tot muziekinstrumenten, portemoneetjes,...

PAOLO (26): is mijn italiaanse, "milanese" vriend! Hij is geen EVS maar doet hier zijn 'civil service' voor 1 jaar! We gaan regelmatig samen uit en af en toe organiseren we samen dingen! Hij houdt mij op de hoogte wat het uitgaansleven betreft...

ARMEL (28): is onze mentor/superviser. Ik heb al het één en ander over hem verteld in het verleden. Hij is heel druk bezet en probeert zijn 10 EVS'ers zo goed en zo kwaad mogelijk onder zijn vleugels te nemen.

JANI (29): Met Jani heb ik bijna 2 maanden samengeleefd en is nog altijd geen haar veranderd (figuurlijk dan). Sinds begin april is hij naar Oostenrijk vertrokken en is hij nog altijd niet teruggekeerd. Iedere week zegt hij dat hij zal terugkomen maar nog altijd geen Jani te bespeuren in het "Mostar dorp". Dit wordt zeker vervolgd!!

MARIA (PANTA) (24) & FELIX (26): Last but not least zijn mijn 2 beste maatjes. Felix is afkomstig van Cordoba en Panta van Jaen. Ik beleef hier een supertoffe tijd met hen... Voor de mensen die Spaans kunnen, is hun blog zeker de moeite: http://www.desdemostar.blogspot.com/ Voor diegene die geen spaans kunnen, is hun blog rijkelijk gevuld met foto's en filmkes...

Ik hoop met deze uiteenzetting dat alles een beetje duidelijker is geworden! Geniet van de warme dagen in België, wij doen hier zeer zeker hetzelfde ;-)

Laka - Pokusaj (Eurosong BiH)

Gebeurtenissen die aan het blog ontsnapt zijn...

Een kort blogje om enkele vergeten gebeurtenissen te vermelden:

Enkele weken geleden hebben we met spijt in ons hart afscheid genomen van Thomas, onze Belgische vriend, die terug naar ons landje is vertrokken om er zijn eindwerk en schooljaar af te werken... Maar aangezien zijn grote liefde, Maria, hier nog tot november woont, zal hij zeker nog wel in het bossenland gesignaleerd worden....

Midden april ben ik samen met Gerardo en Felix mijn beste vrienden in Konjic gaan bezoeken (en dit voor de eerste keer sinds mijn verblijf hier)... SCHANDALIG!!! Nuja, we hebben ons daarom niet minder geamuseerd! Voor herhaling vatbaar en dit is vorig weekend dan ook waarheid geworden... Foto's van dit avontuur kunnen jullie op picasa vinden!

2 weken geleden hebben de mensen van Sunce (organisatie voor kinderen met een handicap) een heuse modeshow georganiseerd met alles erop en eraan... Je had de gezichtjes van die kinderen moeten zien! Zo trots! Ook hiervan komen binnenkort foto's op picasa!

Zoals jullie waarschijnlijk wel weten en/of kunnen vermoeden doet de zon hier goed haar best! De lente is haar werk aan het doen om ons een goeie zomer te geven... Vandaar hebben we met z'n allen hier in ons huisje de grote kuis gedaan en alle tapijten gekuist en opgerold en weggestopt! Het was een dagje werk maar het is nog zo aangenaam een huis te hebben zonder tapijten in de zomer!

Er zijn ook ondertussen al enkele optredens gepasseerd in Mostar: Zo hebben we een paar weken geleden Dubioza Kolektiv voor de 2de keer gezien en was het nog beter dan de eerste keer (omdat we nu al enkele liedjes kunnen meezingen...) en vorige week hadden we ons eerste openluchtconcert hier in Mostar van ZOSTER! Het was meer dan de moeite!

Sinds enkele weken zijn we gestart met taallessen... Voor mij komen die een beetje te laat want het meeste dat we zien is voor mij herhaling maar voor de andere vrijwilligers is het goed! Hoe dan ook, herhaling of niet, zolang ik kan bezig zijn met de taal is het goed!

Ook het project draait, het draait niet op een tempo zoals wij dat gewoon zijn, maar we zijn bezig! Ook de samenwerking met Vera verloopt stukken beter. Bijna iedere morgen brengt ze voor mij een ontbijt mee en wordt er gelachen en grapjes gemaakt! Ze ziet mij meer en meer als haar dochter... Nuja, het kan ons project maar ten goede komen, je hoort mij niet klagen... Sinds vorige week hebben we het project 'SOS telefoon' en nog 2 andere projecten ingediend! Nu wachten op de goedkeuring. Ook de oudergroep verloopt goed; de ouders beginnen mij te respecteren en we beginnen kleine, interessante gesprekjes te voeren...

Dit zijn een beetje de belangrijkste dingen die aan het blog zijn ontsnapt en die ik jullie niet kon onthouden natuurlijk...

Pusa (kus) x

Prvi Maj u Travniku (1 mei in Travnik) - otvorenje trga grada Leipziga (opening van het Leipzig plein in Travnik)

Ik had al fameuze verhalen gehoord over 1 mei! Het is niet zoals in België dat ze hier gewoon een dag congé hebben. Het vieren start al van de avond ervoor: een goed optreden in een gezellige atmosfeer... Ik moet er geen tekeningetje bij maken é? Op 1 mei staat iedereen 's morgens heel vroeg op en trekt iedereen, jong-oud-alleen of in groep, de natuur in vergezeld van enkele bakken bier, rakija, VEEL vlees en natuurlijk een gitaar...

Hetzelfde is mij dus ook overkomen. Op 30 april ben ik in de late namiddag met de bus naar Travnik vertrokken! Donderdagmorgen 1 mei om 7u opgestaan, een theetje gaan drinken en samen met Dario, Lika (zijn broer) en enkele van hun maten trokken we de natuur in (Basbunar). Vanop een paar honderden meters boven Travnik hadden we een prachtig zicht op het stad! Na het preparen van het lam dat we hadden meegebracht (de ingewanden uit het dier verwijderen, het lam op een stok spiezen, een vuurtje maken en het lam al draaiend boven een vuur een krokant velleke geven), het kuisen van de groenten, het af en toe nuttigen van een fris pintje, het opzetten van een reuze tent (voor moest het eventueel regenen) en natuurlijk het uitproberen van de hangmat... konden we na een uur of 6 van het lam beginnen eten. Hierbij moet wel eerlijk vermeld worden dat we hiervoor wel al 2kg cevapi (kleine worstjes), de lever van het lam en enkele andere vleesachtigen hadden genuttigd...

Het werd een zonnige, muzikale, gezellige, leutige, relaxte maar toch vermoeiende 1ste mei! Een eerste mei die ik nooit meer zal vergeten! Ik zal mijn best doen om deze mooie traditie ook in België verder te zetten (of desnoods kom ik terug om hier 1 mei op de gepaste manier te vieren!)

Diezelfde avond zijn we allemaal vroeg in ons nest gedoken! Het was nodig...

Na 1 mei te hebben overleefd, stond 2 mei voor de deur! Vandaag wordt er in Travnik een nieuw plein geopend. Al jaren zijn Travnik (BiH) en Leipzig (Duitsland) partners. Om deze samenwerking in de bloemetjes te zetten werd er op 2 mei in Travnik "het Leipzig plein" geopend! Na lang te hebben uitgeslapen en een uitgebreid ontbijt by chef Dario Licanin te hebben genuttigd, moest Dario zich reppen om zich klaar te maken voor de opening. Hij moest namelijk de hele dag in traditionele kledij rondhuppelen en folklore dansen ter gelegenheid van de opening.

Ik kreeg plots een SMS van mijn beste vriend Gerardo (EVS in Sarajevo) dat hij naar Travnik zou komen... Heel onverwachts maar een heel leuke verrassing! Ik kan onmogelijk beschrijven hoe ik die dag heb beleefd maar het was magisch! Dario zien dansen, Lika en Majk zien spelen met Beware, Gerardo en co gidsen door te straten van Travnik en al de mensen waarmee ik 1 mei had gevierd werden getransformeerd tot 'maten'... Ik begin mij daar echt thuis te voelen! Ik herken daar mensen op straat , ik weet al de beste en gezelligste restaurantjes zijn,... Net of ik in "Hulste tussen de bergen" rondloop! Het tofste was dat ik nu tenminste een beetje kan communiceren met Dario's ouders! Ook zij waren van de partij...

Na het hele spektakel, met vuurwerk, zetten we onze avond verder op de heuvel van Basbunar, waar we de dag ervoor 1 mei hadden gevierd, in het gezelschap van (opnieuw) rakija, sarajevsko en een zakske chips met paprika... Deze fantastische dag eindigde met een bosnische taalles gegeven door Lika: "Hoe vloeken in het Servo-kroatisch?" Meer commentaar is hier niet bij nodig veronderstel ik...

Mesecina - Goran Bregovic

The power of nature

De natuur heeft de controle overgenomen... Ongelooflijk van welke natuurfenomenen we hier de laatste weken getuige zijn geweest!

1 dag kan de 4 seizoenen bevatten... We staan 's morgens op met de zon: we ontbijten op het terras in t-shirt! We zien het op dat eigenste moment vanuit de verte donker worden totdat de lucht alle tinten van het zwarte kleurenpalet omvat! Voor we het goed beseffen slaat het regengevaar toe en dit gemengd met grote hagelstenen en/of zachte sneeuwvlokken... Na de storm beginnen de vogels te fluiten en piept de zon geniepig van achter de wolken! Haar stralen raken met moeite de aarde! De geur buiten die dit alles met zich meebrengt is onbeschrijflijk!

Als je dan denkt dat je alles hebt gehad dan verschijnt er uit het niets een dubbele, volle regenboog op het appel! Zoiets moois had ik nog nooit kunnen aanschouwen... Vlak voor mijn neus speelde er zich een tafereel af uit 'de tekenfilm met de regenboog beertjes'...

(Voor diegene die wat nostalgie naar boven willen halen...)! Ik weet dat een foto niet kan zeggen wat ik heb gezien, maar geloof me, dit was een mooi stukje natuur!

De dagen die volgden werden gevuld met bakken regen, kletterende donderslagen en huiveringwekkende natuurgeluiden! "Geen weer om een hond door te jagen" zoals we zeggen... Dus bleef ik dan ook maar thuis! De straten waren geplaveid met 10 cm regen... (wat een zin?) We konden weer zwemmen naar ons werk...

Dit alles gebeurde in 1 week tijd! Als afsluiter van de week (vorige zondag) werden we getrakteerd voor ons geduld en onze moed op een 25°C bakkende zon... Met een verbrand velleke en het lijf opgeladen met zonneënergie konden we aan een nieuwe week beginnen...

Ik denk dat we bij deze terecht kunnen zeggen: "Dames en heren, een applaus voor de natuur!"

Judy Garland - Over the rainbow

Back to normal!

Met een blonde Leffe in de hand groet ik jullie,

Amai, dat is me hier nogal wat geweest de laatste weken! Ik weet gewoon niet hoe ik aan dit fantastische verhaal moet beginnen! Het waren weken vol emoties: emoties van geluk, van een blij weerzien, van tranen, van twijfel, van onbegrip, van afscheid, van leute en plezier,... Mijn buikspieren hebben moeilijke tijden gekend! Ik moet toegeven dat ik mezelf wat tijd heb moeten geven na al mijn bezoek om terug emotionele stabiliteit te vinden:

Woensdag 19 maart - Donderdag 27 maart: Doodnerveus stond ik ma en pa op te wachten aan het busstation van Sarajevo! Met 2u vertraging zag ik plots 2 heel bekende gezichten de bus afstappen! Met een verdoken traantje en een grote glimlach kon ik na 5 maanden mijn ouders eens goed vastpakken!

Op het menu van hun 10-daags verblijf stond enorm veel regen wat heel erg jammer was natuurlijk, maar dat belette ons niet om voor enkele dagen een auto te huren en een groot stuk van Hercegovina te verkennen! Ik voelde mij net een klein kind dat na lang aandringen uiteindelijk een ijsje krijgt toen ik plots achter het stuur van de auto zat! Ik moet eerlijk bekennen dat dit één van de dingen is die ik hier soms mis: cruisen met de auto door dit prachtige bergenlandschap! Op onze toer passeerde de omgeving van Mostar met al zijn schoonheden, het prachtige oude stadsgedeelte van Mostar met de oude brug en natuurlijk ook een 2-daagse in Sarajevo!

Naast ma en pa verbleef er ook nog een vriendin van Felix en Maria in ons huisje! Dus je kan je al inbeelden dat het hier een heuse drukte was! Het was voor mij niet altijd gemakkelijk om een evenwicht te vinden tussen het engels en het nederlands en om mijn tijd te verdelen tussen mijn ouders en de dagelijkse activiteiten waarin ik moest participeren: zo had ik op hun eerste avond een afspraak met 20 studenten van het KTA in Kortrijk om samen te dineren en een pintje met die mannen te gaan drinken. Zij doen namelijk een project in school dat helemaal gaat over de Balkan! Ga gerust eens een kijkje nemen op You tube: promo balkanavond Vetex KA Kortrijk en http://nieuwsblad.typepad.com/kortrijk/actualiteit/index.html . Op de website van Het Nieuwsblad hebben ze hun avonturen op het blog geschreven. Het was heel tof om ma en pa te tonen waar ik woon en wie mijn vrienden zijn en waar ik werk en vooral om hen te tonen dat Bosnië totaal niet gevaarlijk is en dat de natuur hier adembenemend mooi is!

De laatste 2 dagen van hun verblijf zijn we naar Sarajevo getrokken want ook daar moesten ze hun bus terug naar huis nemen!

Donderdag 27 maart - Vrijdag 28 maart: 2 dagen voor mijn ouders vertrokken, kwamen Elise en Inje (2 ex-collega's van het Huis van het Nederlands) aan in de luchthaven in Sarajevo rond 22u. Weliswaar ook met een vertraging van 7u! Pffff! Nerveus! Vrijdag werd een dagje kuieren in Sarajevo...

Zaterdag 29 maart: Nadat mijn ouders 's morgens waren vertrokken terug richting België, reden we met z'n drieën naar Travnik waar ik eindelijk na 3 maanden Dario terug zou zien! Ik hoorde hem heel regelmatig via de telefoon maar natuurlijk is het nog altijd anders als je elkaar ziet! Terug nerveus! Na een kaffie in internetclub, veel vertellen, een uitgebreidde rondleiding in Travnik en een bezoek aan de burcht/kasteel, het eten van de eerste cevapi en het roken van een goeie waterpijp met appelsmaak, hadden we een siesta voor sommigen een douche voor anderen wel verdiend! s' Avonds werd er lekker gegeten en een lekker pintje gedronken in Tavan tot in de vroege uurtjes...

Zondag 30 maart: Deze dag werd onbeschrijflijk! We trokken met z'n vijven (Dario en nog ne maat Miroslav - Mike) naar Jajce! Het was prachtig weer die dag! 's Avonds reden we naar de berg Vlasic (1400m) om er op een lakentje in de sneeuw, vergezeld van enkele pintjes en een gitaar van de zonsondergang te genieten! ADEMBENEMEND! Op de terugweg naar beneden stopten we om de sterrenhemel te bewonderen en efkes stil te staan bij de dinges des leven!

Maandag 31 maart: Toen ik 's morgens wakker werd wist ik dat het weer een dag vol emoties zou worden! Ik zou terug afscheid moeten nemen van mijn dikke vriend Dario voor god weet hoelang en ik zou enkele uren later Leen en Kristel (nog 2 ex-collega's van het Huis) terugzien op de luchthaven van Sarajevo! Wat ik niet wist (en eigenlijk niemand) was dat Dario ons de komende dagen op onze rondreis doorheen Bosnië en Kroatië zou gaan vergezellen! Alles kwam uit het niets en werd in een klein half uur beslist en geregeld! Weer kwamen er tranen op het toneel! Ook Dario wist niet wat er hem overkwam! Plots zat hij in een auto met 3 'crazy women' en zouden er nog 2 'zottere' bijkomen... We ruilden de spiksplinternieuwe Ford Focus in voor een zalige camionette/buske waarin we uiteindelijk met 6 onze tocht zouden verderzetten! Er werd al onmiddellijk meegezongen met de meest foute muziek die je je maar kan inbeelden en de eerste kluchten werden 'gebrouwd'! Op de terugweg naar Mostar, stopten we bij mijn 'broere' Martijn in Konjic voor het avondeten!

Dinsdag 1 april: We ontbeten 's morgens met z'n allen onder de oude brug in het zonnetje en trokken naar Pocitelj (een turks dorpje in de flanken van de heuvels) waar we tot in de top van de burcht klommen! Een uitzicht op de kronkelende appelblauwzeegroene Neretva doorheen Hercegovina kregen we er in de plaats voor terug. Daarna volgende de Kravica watervallen! Zoiets moois had ik nog nooit eerder in mijn leven gezien! Dit is ZEKER een aanrader voor de mensen die plannen hebben om naar Bosnië te komen! Ik denk dat ik daar regelmatig zal gesignaleerd worden tijdens de zomer... Rond een uur of 4 zetten we de tocht verder naar Dubrovnik waar ons een heel aangename en gezellige avond te wachten stond! Lekkere scampi's gevolgd door een onverwachte traktatie Rakija maakte onze avond compleet en 'grappig'!

Woensdag 2 april: Met een italiaans ontbijt voor ons neus en met uitzicht op zee en met een brandende zon op de rug begonnen we de dag! We cruisden doorheen het oude stadsgedeelte zoals het echte toeristen betaamd: petretten trekken; kaffie drinken, crèmes lekken en zoeken achter cadeautjes,... Met een verbrande rug keerden we terug naar Mostar waar we lekker dineerden!

Donderdag 3 april: In de voormiddag moest ik naar het centrum maar dat gaf mijn gasten de tijd om het oude stadsgedeelte van Mostar te verkennen en ALLE winkelkes te besnuffelen! Na een stevig middagmaal maakten we de wegen in en rond Mostar onveilig. We gaven onszelf van onze beste kant tijdens een fotoshoot. Sommigen onder ons acteerden als echte "ROCK"ster in een videoclip (insider)...

Het einde van onze trip kwam naderbij! Het woord "afscheid" ken ik niet, ik heb het dan ook uit mijn persoonlijk woordenboek verbannen. Ik neem geen afscheid meer; zeker niet van mensen! Het is eerder het vervelende besef dat een zalige tijd met fantastische mensen ooit tot een einde komt en everything goes back to normal... Ik heb de laatste weken dit gevoel genoeg kunnen ervaren... Maar de tranen die het gevolg zijn van dit vervelende gevoel vertellen mij ook hoe gelukkig ik ben dat ik zo'n prachtige mensen mag kennen...

Bedankt ma en pa! Bedankt Elise, Leen, Kristel en Inje! Bedankt Dario!

Onze foto's staan op Picasaweb: http://picasaweb.google.be/charline.libbrecht

Pearl Jam - Yellow Ledbetter

Lenny Kravitz - I'll be waiting