Tijd voor een heel klein beetje frustratie...

Hallo allemaal, ik wist dat dit moment zou komen, dus laat ik mezelf dan ook toe om hier eventjes mijn frustraties neer te pennen. Weest niet ongerust alles is in orde met mij. Het was gewoon mijn dagje niet vandaag!

Deze morgen had ik terug een 'meeting' met Vera. Ik wist weeral op voorhand dat we zouden eindigen in het shoppingcenter om koffie te gaan drinken. De dag was al verkeerd begonnen met een misverstand. Dokter Juric (toffe man die lijkt op Che Guevarra en die mij echt probeert te helpen waar het kan) had een half uur op mij zitten wachten en was uiteindelijk vertrokken. Waar het probleem zat, weet ik niet, maar ik was een half uur later aanwezig in het centrum...

Weet je, het grootste probleem in dit land is COMMUNICATIE! Ik heb zo het gevoel dat niemand hier overlegt of met elkaar praat. Niemand weet iets van elkaar... Mijn eerste vraag zal dan ook zijn of zij hier ooit eens een teamvergadering hebben of iets dergelijks... Echt waar!!!

Nuja, omdat ik wat schot in de zaak wil krijgen, wil ik zoveel mogelijk tijd spenderen in het centrum en zou ik liefst zoveel mogelijk mensen aan het werk willen zien. Ik vroeg dus of het mogelijk was om de sociaal werkster eens te volgen bij gesprekken of iets dergelijks! Dat was natuurlijk buiten Vera (directrice) gerekend...

Volgens mij komen Milena (sociaal werkster) en Vera onderling niet zo goed overeen! Vera zei me dat ik me niet moest bezig houden met Milena. Zij is alleen een sociaal werkster en ik zou toch niets van haar leren. En daarbij, ik ben psychologe en het centrum heeft een psychologe nodig en geen tweede sociaal werkster. Dus moet ik maar zorgen dat ik een planning voorzie mbt wat ik wil doen in het centrum en dat ik binnenkort kom aandraven met een therapieplan voor de mensen die binnenkort uit de commune worden ontslagen... Voila, ze had gezegd... Je moet ook weten dat onze communicatie telkens gebeurd dmv Robyn die voor ons vertaald. Dus ik mis massa's informatie dat gezegd wordt, want meestal zitten Vera en Robyn gewoon onderling met elkaar te kletsen en zit ik erbij als een onnozel kind!! En als Robyn dan dingen vertaalt, praat ze zo stil en tussen haar tanden dat ik onmogelijk kan begrijpen waarover de discussie gaat. Laat staan dat ik erop kan reageren...

Ik heb zo het gevoel dat die hier echt massa's van mij verwachten. Ik krijg overal carte blanche! Aan de ene kant vind ik dit allemaal heel positief. Maar ik krijg niet eens de kans om mij in het centrum in te werken. Ik kan alleen naar het centrum tussen 10 en 12 en meestal nemen ze me dan nog mee naar een shoppingcentrum of een café om koffie te gaan drinken. Hoe kan ik nu een planning opmaken, laat staan een therapieplan, als ik niet eens weet hoe ze hier als organisatie te werk gaan. Wat hun doelstellingen en hun methoden zijn, hoe de organisatie is gestructureerd??? Ok, ik zal dit alles eventjes moeten laten bezinken, mijn gedachten terug helder maken en verdergaan. Dit is een unieke kans om hier nieuwe dingen op poten te zetten dus ik zal me niet moeten laten doen door COMMUNICATIEproblemen...

Een bezoekje van Martijn bracht eventjes terug wat verlichting in mijn tot nu toe al gefrustreerde hoofd. Hij kwam enkele papieren in orde brengen om zijn visum te kunnen krijgen. (Dit staat mij ook nog allemaal te wachten). Maar toen ik zag hoeveel papieren hij al had verzameld en hoeveel geld hij al heeft moeten uitgeven aan stempels, foto's, dokterbezoeken, vervoerskosten,... en hoe die ambtenaren hem van het kastje naar de muur stuurden en hem dan uiteindelijk lieten vertrekken zonder visum, stond het wenen mij naderbij!!! Vergezeld van nog een koffietje was het een kort maar een deugddoend bezoekje! (Bedankt Martijn!)

Toen ik eindelijk terug thuis kwam en dacht dat ik het voor vandaag wel gehad zou hebben, had ik een gesprek met Armel (mijn mentor) op msn... Zo communiceren we meestal! Aangezien hij nog altijd geen geld heeft ontvangen van de Europese Commissie voor mijn project, betaal ik momenteel nog alles zelf. Niet erg voor mij, als ik het geld maar terug krijg! Hij vroeg me of ik alle ticketjes en rekeningetjes had bijgehouden van al mijn onkosten (eten, vervoer, drank,...) Dat heb ik zo goed mogelijk geprobeerd: Ik heb de prijs van iedere Burek, iedere cola, ieder brood telkens nauwkeurig per dag in mijn agenda genoteerd, maar natuurlijk heb ik niet overal een ticketje van. In iedere winkel heb ik ernaar gevraagd, maar er was altijd een reden om het mij niet te geven: de machine was kapot of ze hadden geen inkt meer of geen papier of blablabla... Zijn antwoord: als ik geen ticketje heb, kan ik je niet terug betalen... Nu, dat zullen we nog wel zien!!! (Ik zal wel zorgen dat ik ticketjes vind!).
Daarna begon hij een discussie over hoeveel we waren overeengekomen voor de huur voor Adam's appartement (waar ik nu nog woon!) Ik heb Adam al betaald en nu kwam Armel af dat dit niet het juiste bedrag was en dat ik dat niet had moeten betalen... Echt, mijn geduld heeft mij op dat moment eventjes in de steek gelaten! Ik heb voorgesteld dat hij voortaan overal een contract van maakt zodat er geen misverstanden meer kunnen gebeuren en dat ik niet meer de sigaar ben mbt hun slechte COMMUNICATIE... Hij sloot het gesprek af met een grapje en de volgende woorden:"Prvi se mačići bacaju u vodu..... Ask someone to translate this,talk to you later" Na wat onderzoek zou dit moeten betekenen: "De eerste kattejongskes zijn in het water gevallen." ;-) Nu met hem is alles uitgebabbeld!

Ah, het heeft me wat opgelucht om eens alles te kunnen neerschrijven! Straks ga ik mijn valies terug maken om morgen te verhuizen. Hopelijk ontdek ik geen nieuwe frustraties!!

PS: Jullie moeten nu niet denken dat ik het hier beu ben en terug naar huis wil komen hihihihi... Neenee integendeel, morgen is een nieuwe dag en gaan we er weer helemaal tegenaan!!!

Terug verhuizen...

Vandaag ben ik weer op zoek gegaan naar een nieuwe woonst. Mijn verblijf bij Adam zit erop. Donderdag vlieg ik hier buiten (maar dat wist ik op voorhand). Spijtig! Ik had hier alles wat ik nodig had. Nuja, vandaag dus terug gaan zoeken en ik heb 'weeral' iets fantastisch gevonden...

Het is een groot huis (maar deze keer aan de andere kant van de rivier, de kroatische kant) met een grote tuin + een voortuin. Echt fantastisch om deze zomer een deftige barbeque te houden!Het huis heeft 3 grote slaapkamers, een living, keuken en een badkamer. Momenteel leeft er een gast van Brcko die hier in Mostar studeert. Hij zal 2 maanden de tijd krijgen om iets anders te zoeken.

De bedoeling is om met 3 vrijwilligers van EVS in dit huis te wonen. Maar aangezien ik hier nog altijd alleen ben, zal ik enkele weken of maanden met die gast moeten samenwonen. Maar dit kan nog interessant worden... Donderdag rond een uur of 4 verhuis ik, dus ik kan weeral mijn valiezen gaan pakken!!! Ik probeer zo snel mogelijk jullie wat foto's door te sturen en mijn adres (dan kunnen jullie mij massaal gaan bekogelen met brieven... HINT ;-)

Enkele foto's...

Dit is mijn mentor Armel. Hij heeft mij geholpen om het project te schrijven. Hij is ook de persoon die mij helpt bij problemen of bij mijn zoektocht naar een appartement. Hij is heel druk bezig met vanalles en nog wat en wordt constant op zijn gsm gebeld! MAAR hij is er als ik hem nodig heb en ik kan hem dag en nacht bellen! Dus het is ne 'goeien'!
Vandaag ben ik terug naar de community geweest! Het was een beetje onwennig maar heel gezellig. Ze zijn zelfs beginnen zingen! Dit zijn 5 gasten van de commune die op de foto wilden. Ik moest er ook bij zeggen dat ze nog steeds op zoek zijn naar een mooie vrouw. Liefdesbrieven of dergelijke wil ik gerust voor jullie bezorgen!









Alles wat je hier ziet, hebben ze zelf gebouwd (of de bewoners voor hen).Het is er in feite heel mooi! Het kleine huisje dat je ziet met het rode dak is een waterput.
Alle trappen, iedere omgeining is gebouwd met overschotten van stenen van verwoeste huizen uit de oorlog!

Ze hebben ook een soort van kerk-kapel gebouwd. Iedere dag wordt er 2x gebeden. (De mensen die er zitten zijn allemaal Kroaten). Tijdens dit gebidsmoment wordt er vooral gezongen!

Zaterdag 24 november en zondag 25 november: een weekendje Kroatië

Er zijn weeral enkele dagen voorbij (de tijd vliegt hier) en er zijn weeral enkele dingen gebeurd!

Dit is één van mijn leraressen. Ze is 22 (denk ik) en ze is echt heel maf! Maar ze weet hoe ze les moet geven dus dat is het voornaamste voor mij!

Mijn eerste taallessen heb ik achter de rug. Enkele studenten die Engels volgen moeten in het kader van hun opleiding de vrijwilligers (ik dus, want momenteel ben ik hier nog alleen) in Mostar taalles geven. Je kan je dus al voorstellen in wat voor sfeer deze lessen gegeven worden. Maar eigenlijk vind ik het nog niet slecht. Iedereen kan een taal leren uit een boek maar het is vooral belangrijk om te weten hoe de mensen in het echt, op de straat spreken… Dus we kunnen niet beter zijn dan met studenten (die zich ECHT student voelen)! Ik leer nu vooral nuttige woorden en zinnen die veel gebruikt worden! Daarnaast zie ik het ook als een voordeel om mijn sociaal leven hier verder uit te bouwen. Zoals ik al heb gezegd wil ik hier mijn 9 maanden niet constant optrekken met Amerikanen! Ik wil met mensen van hier mijn tijd spenderen en babbelen. Dus mijn leraar en leraressen zullen mij wel eens in het weekend meenemen in het uitgangsleven!


Zaterdagmorgen ben ik samen met Katie, Adam en Fedja naar Split getrokken. Aangezien ik hier nog altijd niet geregistreerd ben in BiH, moet ik dringend alle formaliteiten in orde brengen. Dit betekent ook dat ik een stempel in mijn paspoort nodig heb. Ik had dit aan de grens gevraagd toen ik hier aankwam, maar daar zeiden ze dat het niet nodig was. Hier aangekomen, bleek dat ik die stempel wel nodig had. Dus ik had een goeie reden om naar Split te trekken dit weekend!


Een wereld van verschil tussen Kroatië en Bosnië. De gebouwen, de omgeving, alles gewoonweg (moeilijk om te beschrijven). De kust van Kroatië lijkt wel één of andere europese badstad… ;-) Ik moet wel toegeven dat de verandering van lucht en de warme zonnestralen mij enorm deugd hebben gedaan. Eindelijk eens niet de geur van vieze uitlaatgassen of de typisch bosnische geur van “houtstoven”… Het leek frisse, pure lucht!! Ik denk dat het tegen de 20°C moet geweest zijn dit weekend. Het was zalig! Na enkele bezoekjes aan musea en een fikse wandeling door de prachtige straten van het oude stadsgedeelte van Split, vonden we een supergezellig restaurantje aan de kust. En wat stond er op het menu??? Natuurlijk een visschotel (waar je 4 dagen van kan eten)! Ik heb mijn vingers afgelikt!



Na het vullen van de hongerige magen, volgde een dessert van rode wijn op een bedje van politieke discussies… Je moet weten dat ik met 3 mensen op stap was die bezeten waren van de balkanpolitiek (en misschien wel politiek in het algemeen). Dus je kan je al voorstellen, ik tussen 3 amerikanen die het super vinden om op een zaterdagavond te discussieren over politiek. Natuurlijk alledrie om ter luidst. Ik moet zeggen dat ik mij kostelijk heb geamuseerd (niet met de inhoud van de discussies want dat was veel te ingewikkeld voor mij). Maar hun handelingen, gezichtsuitdrukkingen, stemverheffingen, uitspattingen over het al dan niet stemmen voor een bepaalde partij… SUPER!!! En natuurlijk werd dit hele tafereel vergezeld van liters wijn. En ze bleven maar drinken en het volume van het gesprek werd lachwekkend!! Tot ze plots door hadden dat ik eigenlijk met hen zat te lachen… Het was een gezellige, interessante maar o zo vermoeiende avond.


’s Morgens werd er vroeg opgestaan, een goed ontbijt en een bezoek aan het stadsmuseum later, vertrokken we richting Trogir (ligt iets ten noorden van Split). Niet zo groot, maar echt heel gezellig! Het weer was fantastisch!!! Ik heb er echt van genoten. De kroatische kust is prachtig! Rond 16u keerden we terug richting Mostar en begon het pijpestelen te regen! Na een kleine discussie kregen we eindelijk de stempel in ons paspoort want dat was de uiteindelijke missie van dit hele avontuur…

Aangezien ik niet alle foto's hierop kan zetten kan je ze allemaal op het volgende adres bekijken: http://picasaweb.google.be/charline.libbrecht

HET PROJECT

Ok, misschien wordt het eens tijd dat ik wat meer vertel over het project! Ik heb zo de indruk als ik mijn mailtjes lees, dat jullie enorm benieuwd zijn. Ik zal proberen om alles zo goed mogelijk uit te leggen want soms geraak ik er zelf geen wijs uit.

Er staan mij hier enkele taken te wachten. Mijn project is onderverdeeld in 3 stukken:

Abrasevic (20%):
Dit is het jeugdcentrum hier. Zij organiseren regelmatig culturele evenementen (films, concerten, tentoonstellingen,…), festivals, werkkampen, workshops, seminaries,… Maar ze zijn ook nog altijd bezig met de heropbouw van de lokalen. Ik zal vooral ingezet worden voor externe communicatie, administratieve taken, vertalen van documenten in het engels, fundraising, subsidiedossiers invullen, promotie maken voor activiteiten in Abrasevic en overal waar ze mij nodig hebben of mij kunnen gebruiken.
Daarnaast zal ik ook via deze weg de mogelijkheid krijgen om EVS en vrijwilligerswerk te promoten aan alle jongeren hier.

Concreet: mijn eerste opdracht komt eraan op 5 december. Naar het schijnt is het dan ‘dag van de vrijwilliger’. Ik zou samen met mijn mentor Robyn een dag in elkaar moeten steken met de lokale vrijwilligers van Mostar voor alle kinderen hier. Dit betekent dat ik terug voor 1 dag chiroleidster zal mogen spelen! ;-) Daarnaast wordt ik verondersteld om mijn ervaringen als buitenlandse vrijwilliger te promoten in een soort van persconferentie. Wat ik mij er concreet moet bij voorstellen weet ik niet, maar ik hoop dat het niet is wat ik vrees wat het zal zijn. Aangezien ik hier nog altijd als enigste buitenlandse vrijwilliger van EVS ben, berust alle verantwoordelijkheid dus op mijn schouders (haahah)… dat belooft!

Asocijacija Graditelji Mira (10%):
Dit is de organisatie van mijn mentor Armel. Dit is een organisatie die hier instaat voor lokaal vrijwilligerswerk met als bedoeling de vrede te vergroten en de etnische verschillen te verkleinen.
Ik zal vooral ingezet worden wat betreft de planning en organisatie van de verschillende internationale activiteiten die de organisatie te wachten staat in 2008. Het zou dus kunnen dat ik hiervoor eens naar het ‘buitenland’ moet. Er is ook een bekende campagne aan het lopen: ‘All different All equal” waar ik voor de follow up zal moeten instaan…
Concreet is hierrond nog niet veel gebeurd, maar dat komt nog…

Udruzenje roditelja za borbu protiv ovisnosti Mostar (50%):
Letterlijke vertaling: organisatie van ouders die vechten tegen drugsverslaving Mostar. Hier zal ik het meest tijd spenderen. Wie werkt er hier? Een psychiater, 2 dokters (neuropsychologen), 3 verpleegsters, een sociale werkster, een securityman en enkele ex-druggebruikers die nu ook instaan voor de begeleiding van groepsgesprekken.

Dit is Zeljko. Hij is een ex-gebruiker maar is al enkele jaren clean. Het is een goeie gast! Enkele dagen in de week gaat hij naar de commune om er gesprekken te hebben met de bewoners van de commune. Momenteel neemt hij mij onder zijn vleugels en begeleidt hij mij wanneer we naar de commune gaan. Hij spreekt geen woord engels dus de communicatie verloopt nog heel stroef maar ik kan mij al verstaanbaar maken...

Deze organisatie staat in nauwe samenwerking met de ‘community’. Dat is een soort van commune waar 10 druggebruikers leven. Zij leven op een berg. Ze moeten zelf in hun levensbehoeften voorzien: ze telen zelf hun groenten en fruit, ze hebben zelf hun huizen en een kerk gebouwd, ze hebben dieren om te verzorgen,… Zij krijgen geen medicatie. Zij moeten proberen met elkaar te leren leven en 2 keer per week hebben ze groepsgesprekken + individuele gesprekken. Ze komen naar de commune op vrijwillige basis en kunnen ook op elk moment de commune verlaten. Na een bepaalde periode worden ze terug losgelaten in het hol van de leeuw in Mostar… (wat hier de bedoeling van is moet ik nog uitzoeken)…

Daarnaast staat het centrum ook nog in samenwerking met het ziekenhuis. Meer informatie hierover moet ik nog uitpluizen…

Het hoofddoel is dat ik hier zal kunnen leren hoe ze hier tewerk gaan wat betreft medicatie, therapie, counseling,… maar ook dat ik een eigen inbreng zal hebben vanuit mijn eigen ervaring en kennis. Het uiteindelijk doel is om ervaringen en kennis met elkaar uit te wisselen.
Concreet: ik zal kunnen assisteren in hun behandelingen, bezoekjes brengen aan de commune (proberen het vertrouwen van die gasten te krijgen zodanig dat ik ook met hen zal kunnen werken) en ook enkele administratieve taken in het centrum…

Daarnaast wordt er van mij verwacht dat ik hier ook enkele nieuwe dingen zal kunnen helpen realiseren: het zou de bedoeling zijn om een nieuwe NGO op te zetten. Een NGO voor gasten met een drugprobleem. Organiseren van sportaktiviteiten, geven van trainingen (voor hen, maar ook kunnen ze zelf trainingen in scholen gaan geven aan jongeren), psycho-educatie, groepsgesprekken,… zouden op het programma moeten staan. Op die manier hebben die gasten iets om handen en kunnen ze misschien beter reïntegreren in de maatschappij. Ik zou hen dus kunnen helpen door hen hierin te ondersteunen en een soort van structuur in een nieuwe organisatie aan te bieden. Op die manier wordt er gehoopt dat ze een positiever zelfbeeld creëren en dat ze zich belangrijk gaan voelen voor de maatschappij. Met dit opzicht wordt gehoopt dat ze van de drugs afblijven… Ik zou helpen bij de opbouw van deze nieuwe NGO maar het is wel de bedoeling dat dit ook blijft bestaan als ik weg ben. Dus de ideeën en uitwerking zal vooral van hen zelf moeten komen!

Een tweede opdracht voor mij zal zijn om een website te construeren voor deze NGO. Omdat ik niet zoveel van websites afweet, zal ik eerst een cursus moeten volgen om de basis van dit alles een beetje onder de knie te krijgen. Daarna zal ik geld moeten vinden om deze site op het net te krijgen. Een derde stap zal zijn om de site inhoud te geven en die uiteindelijk ook up to date te houden… Dit alles zal in samenwerking moeten gebeuren met die gasten (voor wie alles bedoeld is natuurlijk)…

Vanavond ben ik de commune een bezoekje gaan brengen. Momenteel wonen ze er met 7 mannen. De jongste is 26 en de oudste is 34. Het was een beetje onwennig in het begin maar het ijs werd gebroken door enkele mopjes te vertellen en onszelf voor te stellen aan elkaar… Het was een kort bezoek (1u) maar heel interessant! Ik zie het helemaal zitten om samen met die gasten aan iets te werken. Ik ben er zeker van dat ze allemaal heel boeiende verhalen zullen te vertellen hebben. En iedereen die daar woont wil van het drugsprobleem af. Dus ze zijn gemotiveerd… da is toch al positief!! Op het einde vroegen ze of ik niet wilde blijven voor het avondeten, maar jammergenoeg was er daar geen tijd meer voor… Maandag ga ik terug en zal ik ervoor zorgen dat ik veel honger heb ;-) Toen ik wegging, kwamen ze mij achterna gehold met 2 roosjes vanuit de tuin en een mandarijntje voor onderweg! (De roosjes staan al in het water!)

Een hele boterham deze keer! Morgen ga ik naar de universiteit voor mijn ‘eerste’ taalles!

Bezoekje van een vriend!

Het is niet de gewoonte dat je in Mostar sneeuw ziet. Toch konden we dit weekend op de bergtoppen genieten van dit witte tafereel...

Dit weekend was ik niet alleen. Vrijdagavond kreeg ik het bezoek van mijn beste vriend Dario. Hij had een busrit van bijna 5u achter de rug. Doordat het overal in Bosnië massa’s sneeuwt, kon de bus slechts aan 10km/u zijn tocht verder zetten. Een licht gefrustreerde Dario stapte rond 20u45 uit de bus. Hier in Mostar konden we genieten van een zware regenstorm en kregen we bezoek van ‘Bura’ (dit is een ijskoude wind vanover de zee). Het was dus gauw beslist: we zouden die avond op het gemakske in het appartement doorbrengen. Nog vlug naar de winkel om wat voedsel in te slaan en we konden ons isoleren en proberen te verwarmen in het appartement! Ik kon genieten van zijn geweldige kookkunsten. Hij vond dat ik lekkere frietjes verdiend had, dus heeft hij frietjes voor mij gemaakt (haha)! Het was een rustige avond.

’s Morgens stond er een lekkere omelet met kaas voor mijn neus vergezeld van een tas muntthee en vers uitgeperst fruitsap! ’s Avonds mocht ik tonen wat ik kon (allé in de keuken dan toch…)! Ik liet hem proeven van verse kip met rijst op een bedje van verse groenten en een zelfgemaakt currysausje. Zijn reactie sprak boekdelen toen hij begon te eten… Het was dus goedgekeurd! Na het eten zijn we als een blok in slaap gevallen en schrok ik plots om 21u wakker. Het was tijd om uit te gaan!! We trokken naar Abrasevic waar een ’50 party aan de gang was! ‘Jailhouse rock’, ‘i’m singing in the rain’, ‘raindrops keep falling on my head’, ‘boogie woogie’,… Iedereen was van de partij… Het was een korte maar gezellige avond.


Zondag was op het gemakske. De bus rond 16u bracht hem terug naar Travnik…

Snow in Travnik

Hey dit zijn enkele foto's die ik vanmorgen van Dario doorgestuurd kreeg... Ik vind het super jammer dat ik daar nu niet kan van meegenieten!! Ik voel mij direct weer een klein kind als ik dit zie... Toch super om met sneeuwballen naar elkaar te kunnen gooien?