Transformatie

Dag trouwe fans van het eerste uur,

De afgelopen dagen heb ik vooral in bed gespendeerd. Ik heb 3 dagen aan een stuk geslapen, geslapen en geslapen. Van de living had ik mijn slaapkamer gemaakt (want mijn huisgenooit Jani is al 2 weken in Slovenië). Het was al heel lang geleden dat ik me nog zoo ziek heb gevoeld. Maar naar het schijnt deed het griepvirus een tochtje door Mostar…

Zaterdagavond (5/01) was er een afscheidsfeestje voor Adam (die gast waar ik 3 weken had mee samen geleefd). Na een hele dag geslapen te hebben, verzamelde ik al mijn moed en krachten en trok ik richting het feest. Het stortregende, straten waren blank,… dus ik was kletsnat toen ik er aan kwam… Niet echt een goeie zet van mij wanneer je de griep hebt natuurlijk!!! (Maar ik moest toch afscheid van hem nemen???). Schoenen en kleren werden gedroogd en het werd een gezellige avond…

Zondagmorgen kreeg ik van Armel het bericht dat een italiaans meisje mij zou komen vergezellen in het huis. Een derde huisgenoot was geboren… Haar naam is Laura, maar ik had haar al eens ontmoet ergens in Mostar… Ze is 32 en ze blijft hier tot februari in Mostar! Zo echt een leuke en gezellige kwebbeltante!!

Maandagmorgen (7/01) stonden Amelie (alias freaky frenchy) en Irena (een italiaanse EVS vrijwilligster die haar project doet in Montenegro) gepakt en gezakt aan mijn voordeur! Ze hebben vakantie en ze trekken een kleine week door Bosna i Hercegovina. Het werd een superleuke dag: de zon scheen (net een mooie lentedag), ik moest niet naar het centrum en iedereen was gelukkig. We slaagden er zelfs in om in de minaret van een moskee te klimmen. Het uitzicht dat we van hieruit hadden was adembenemend. Ik heb enkele foto’s op het webalbum gezet. De tocht naar boven was echt angstaanjagend: een smalle, draaiende trap met treden die glad en onregelmatig waren… Maar wat we voor deze angst in de plaats kregen was zeker de moeite. Je moet je voorstellen dat de Imam vroeger de mensen opriep tot bidden vanop die minaret… Nu hangen er overal luidsprekers en speelt er een cassetje af!

Het was die dag (maandag) ook Orthodox Kerstmis. En aangezien Dario deze dag uitbundig viert, belde ik hem op om hem en zijn familie een zalig Kerstfeest toe te wensen. Ongelooflijk hoe zij deze dag vieren. Wat zeg ik, hoe ze deze DAGEN vieren. Hij is één van de weinige servische families in Travnik en met Kerstmis staat zijn huis de hele dag open voor iedereen. Zijn huis staat vol met eten en drinken en gedurende drie dagen wordt Kerstmis gevierd. Iedereen (buren, familie, vrienden,…) gaat naar zijn huis om er samen te eten en te drinken en te lachen en te dansen en te zingen… Een hele week hadden ze dit feest voorbereid… Ik vond het heel jammer dat ik deze dagen niet in Travnik kon doorbrengen. Volgend jaar op 7 januari heb ik alvast een afspraak in Travnik ;-)
Dinsdag vertrok Irena terug naar Montenegro en kregen Amelie en ik een privé rondleiding van Mirko in de straten van Mostar. Mirko verdiend zijn brood door mensen rond te leiden in Mostar. Dus hij weet heel wat te vertellen over zijn stad. Ik heb supertoffe plekken ontdekt en verhalen gehoord die je anders nooit te horen krijgt. Ik heb enorm veel bijgeleerd! Ik beloof de mensen die mij één dezer maanden nog eens komen bezoeken een “professionele rondleiding” gegeven door mezelf… haha! Ik ben mij ook ferm aan het verdiepen in de geschiedenis, de cultuur en de politiek van dit fantastische land!

Het begint erop te lijken dat Mostar één netwerk aan het worden is van internationalen… Iedereen is wel met iemand verbonden of kent wel iemand die je ooit al hebt gezien of over hebt gehoord of iets dergelijks… Het lijkt erop dat onze grote, grote wereld helemaal niet zo groot meer is… Net alsof iedereen één grote familie is en iedereen wel iemand kent die ook jou kent!! Heel vreemd om dit te ervaren. Net alsof een daguitstap vanuit Kortrijk naar Amsterdam helemaal geen gek idee meer is! Net zoals een avondje uit in Antwerpen en dezelfde avond nog naar huis terugkeren totaal verantwoord is… Afstand is ontzettend relatief als je reist en ontdekt dat Europa eigenlijk één groot land is… Het is vreemd wanneer je je begint te realiseren dat we in feite in Europa dezelfde humor hebben en dat we op de één of andere manier ook dezelfde cultuur delen. In vergelijking met Amerikanen en Balkanezen zijn Europeanen echt verschillend! Ik moet zeggen dat heel deze ervaring hier mij zal transformeren van een Belg naar een Europeaan…

Kerstvakantie

Huihui,

Hopelijk hebben jullie allemaal een goed einde jaar achter de rug en is de start nog beter!!! Mij hoor je allesinds niet klagen. Sinds zaterdagmorgen 22 december ben ik onderweg geweest!

Zaterdagmorgen (22/12) heb ik een bus naar Travnik genomen om er mijn lieve vriendjes en vriendinnetjes te gaan bezoeken! De sneeuw was van de partij en het was er ijskoud: -17°C!! Zo’n koude had ik nog nooit in mijn leven gevoeld. Het was bijna onmogelijk om enige activiteit buiten te doen! Er zat dus met andere woorden niets anders op om de hele dag koffie en thee te drinken in Internetclub en Tavan… Alleen veranderden koffies en thees in pintjes en rode wijntjes naarmate de uren verstreken ;-)
Zondag (23/12) op het gemak opgestaan en terug thee gaan drinken met Dario! Aangezien er geen slaapplaats meer was voor mij in Travnik en ik mij geen hotel meer kon veroorloven, besliste ik om diezelfde dag nog een bus naar Sarajevo te nemen. Dario stelde voor om vooraleer ik vertrok een fotoshoot te houden ergens in de bergen in de sneeuw. Zo gezegd zo gedaan. De resultaten kunnen jullie op mijn webalbum zien…
Om 18u kwam ik in Sarajevo aan. Mijn vriend Gerardo (of Ricardo of Dave) van Spanje die in Sarajevo een project doet, pikte mij op samen met zijn italiaanse vriend Matteo! Het werd een gezellige avond in de City pub waar er live optredens waren. De avond zetten we verder in zijn appartement…

Maandag (24/12) was het werkdag voor Gerardo. Ik kon lang uitslapen! Rond de middag ben ik op trektocht geweest in Grbavica (waar Gerardo werkt)… Grbavica is een wijk in Sarajevo die het hard te verduren had tijdens de oorlog. Ik geloof dat er zelfs een film is over gemaakt… In de namiddag werd ik voorgesteld aan enkele toffe mensen. Het begon met een koffietje drinken en het eindigde in een restaurant met forel en brood (dat moet rond 16u geweest zijn.) Ik wist dat Tine van Balkanactie in Sarajevo ronddwaalde dus spraken we kort even af in Tito bar…
Het leek een normale dag tot we ons plots rond 19u30 realiseerden dat het kerstavond was en dat we beter nog zouden gaan shoppen vooraleer naar het appartement terug te keren. Omdat ik gratis slaapplaats kreeg bij Gerardo stelde ik voor dat ik die avond voor de spanjaard en de italiaan zou koken… Het werd een lekkere en gezellige boel met z’n drieën! Rond 23u beslisten we om ons naar het centrum van Sarajevo te begeven en een kans te wagen om de middernacht mis in de Kathedraal mee te volgen. 23u55 stonden we aan de voordeur van de Kathedraal… Maar zoveel volk heb ik nog nooit gezien. Mensen stonden te drummen om binnen te geraken en het pleintje voor de Kathedraal stond helemaal vol met sjiek geklede mensen… We zijn tot in het portaal geraakt maar na 5 minuten gaven we het op en trokken we door de straten van Sarajevo om de kerstsfeer op te snuiven…
Na een telefoontje naar onze ouders, trokken den Italiaan, den Spanjaard en den Belg naar een café ergens onder de grond, genaamd: ‘Underground’! We bleven er plakken tot een uur of 5. Toen we ons terug boven de grond begaven, sneeuwde het met bakken uit de lucht! Ik geloof dat dit mijn eerste witte Kerst is geworden…

Dinsdag (25/12) sneeuwde het nog altijd! Ik nam afscheid van mijn vriendjes en rond 14u nam ik de bus terug naar Mostar. Het werd een lange en koude rit, maar terug thuis gaf me een goed gevoel!

Woensdagmorgen (26/12) had ik om 10u een bus naar Dubrovnik. Emmy, Stijn en Lieve komen vandaag aan in Dubrovnik. De rit was prachtig!!! Ik zal het blijven zeggen vrees ik: de kroatische kust mag er wezen!!! Ik passeerde ook Neum. Neum is het enigste stukje kust dat van Bosnië is. Het is zo’n 20 km lang maar heel mooi! Na het passeren van de grens tussen Bosnië en Kroatië, moesten we opnieuw de grens oversteken tussen Kroatië en Bosnië en na 20 km terug van Bosnië en Kroatië. Je moet weten dat je telkens je paspoort moet uithalen ,een flik komt op de bus en controleert alles. Nu het was de moeite om dit eens mee te maken. Ik kwam aan rond 13u en rond 15u40 landden ze. Er stond een man aan de bushalte die mij het voorstel deed om mij te voeren tot de oude stad (zodanig dat ik de boel een beetje kon gaan verkennen) en rond 15u zou hij mij terug ophalen om mij naar de luchthaven te voeren. Hij zou op ons wachten en ons terug naar het station voeren! Dit voorstel kwam als een geschenk uit de lucht.
Het was een blij weerzien. Ik was een beetje nerveus! De rit terug naar Mostar werd een rit van getetter en gelach!!! Net alsof ik babbelwater had gedronken! ’s Avonds zijn we lekker gaan eten in Mostar. Terug thuis stond er mij nog een grotere verrassing te wachten: Ze hadden allerlei cadeautjes meegekregen van mijn ouders en ik moest alles 1 per 1 opendoen… Ik werd overweldigd met lekkere chocolade, multi-vitaminen, lekkere erwtjes en worteltjes, theelichtjes, boeken die ik nog vergeten was,… Het hield niet op. Na het openen van de cadeautjes van mama en papa volgde er nog een voer cadeautjes van chocolade… Mijn geluk kon niet op! Last but not least hadden Emmy en Stijn nog een cd gemaakt met daarop foto’s van onze kerstboom thuis en allerlei filmkes van mijn ouders, van Marleen (Gent), van Francis, Virginie, Dobbels, Himpe, Pierre, Hans van de rijst, van Franky en Hilde van het frietkot in Hulste,… ONGELOOFELIJK!!!! Bedankt gasten!
Als verrassing hebben Franky en Hilde een smulbox (met set om doktertje te spelen) en een potje stoofvleessaus met Emmy en Stijn meegegeven… Bedankt Franky en Hilde, het potje is goed aangekomen en heeft mij ENORM gesmaakt!!! Net wat ik nodig had met deze dagen….

Donderdag (27/12) heb ik mijn gasten rondgeleid doorheen het mooie Mostar! De foto’s zullen er niet om liegen… HET IS HIER MOOI!

Vrijdagmorgen (28/12) hebben we een bus genomen richting Sarajevo. Wie naar Bosnië komt voor de eerste keer moet zeker Sarajevo gezien hebben! Persoonlijk vind ik het een supermooie stad. Ik ben er nu al een paar keer geweest en telkens ontdek ik er nieuwe dingen. Die stad blijft me verbazen. Gerardo was weer zo vriendelijk om iedereen gratis slaapplaats te geven in zijn appartementje! Ik ben hem daar heel dankbaar voor! Een deftige rondleiding en enkele theetjes later, had ik een afspraak met de kapper (een vriend van Irma)… Het duurde eventjes vooraleer ik het salon vond, maar het resultaat en de leute die we daar gehad hebben, mocht er gerust wezen!! Vergezeld van een 3-koppig publiek heb ik de zotste knipbeurt ooit gekregen! Zo’n coiffeur heb ik nog nooit gezien: hij stond te dansen, te zingen, te roken vooraleer hij eraan begon. Emmy’s, Stijns en Lieves kapsel werden gekeurd en daarna kreeg ik een 15 minuten durende hoofdmassage… Dit is geen kapper voor mij maar een echte artiest! Ik kan hem heel moeilijk beschrijven, je moet het gewoon life meegemaakt hebben…
’s Avonds zijn we mexicaans gaan eten en zijn we lekkere waterpijpen gaan roken bij een corrupte eigenaar. Hij vond dat we 10 euro meer moesten betalen omdat we uit een rijk land kwamen… Nu alles is goed geëindigd en we hebben er nog een tijdje leute mee gehad!

Zaterdag (29/12): na goed uitgeslapen te hebben en nog wat rondgewandeld in Sarajevo, hadden we om 16u een bus terug naar Mostar! In Mostar aangekomen hebben we het rustig gehouden en beëindigden we de avond met de prachtige film Amores Perros!

Zondag (30/12) werd een ‘lazy’ zondag! In de namiddag had ik een afspraak met Vera en Dr. Juric en het hele belgische gezelschap vergezelde mij… Het werd een interessante namiddag gevuld met nieuwe en bruikbare ideeën voor het centrum en mijn project!

Maandag (31/12) vertrokken we om 10u met de bus richting Dubrovnik. De reden hiervoor was dat Emmy en co hun vliegtuig terug hadden op 1 januari om 7u ’s morgens. Dus we konden niet anders dan Oudejaar te vieren in Dubrovnik. Amelie, een frans meisje die ik op de training in Crikvenica heb leren kennen en die haar project doet in Servië, vergezelde ons naar Dubrovnik. Daar aangekomen rond 14u gingen we lekkere pizza eten en gingen we het oude stadsgedeelte gaan verkennen! Ik verzeker je mensen, het is echt de moeite waard om Dubrovnik eens te gaan bezoeken! Ook hiervan heb ik enkele foto’s op het web staan! Het werd een gezellige avond en ik zag er het mooiste vuurwerk ooit! Ik heb het proberen te filmen en ik hoop dat ik er jullie zal kunnen laten van meegenieten!
Rond 5u trokken Emmy, Stijn en Lieve naar de luchthaven en bleven freaky frenchy en ikke over in het busstation. Wij hadden pas om 8u een bus terug naar Mostar! In het station leerden we er enkele grappige servische technofans kennen wat maakte dat de tijd voorbij vloog. De busrit herinner ik me niet goed meer. Ik ben opgestapt en als een blok in slaap gevallen! De agenten maakten ons telkens wakker om ons paspoort te tonen.

Aangekomen in Mostar op nieuwjaarsdag deed een goeie douche wonderen… Ik had natuurlijk mijn gsm vergeten in Mostar op oudejaar wat maakte dat ik een dik uur gespendeerd heb aan het terugzenden van nieuwjaarswensen! In de namiddag volgde alweer een klein dutje… Rond 18u30 kreeg ik het bezoek van nog 2 belgen (Amelie – freaky frenchy was nog steeds bij mij): Steven en Lieven uit Stasegem-Harelbeke hadden oudejaar bij Martijn in Konjic gevierd en hadden graag Mostar ook nog een bezoekje gebracht! Het werd een rustige maar gezellige avond! Na een koffietje in Gradska Kavana zijn we lekker italiaans gaan eten en volgde er een rustige maar gezellige film bij mij thuis…

Woensdag (2/01) werd terug een rondleiding dag. Je zal nu misschien denken dat dit enorm saai voor mij moet zijn, maar niets is minder waar. Ik probeer die plekken te gaan bezoeken die ik zelf nog niet heb bezocht of ik probeer nieuwe cafeetjes en restaurants uit… Ik probeer uit iedere rondleiding ook iets nieuws te halen voor mezelf! Dus het is voor mij heel boeiend om mensen in Mostar rond te leiden… Kom maar af zou ik zeggen…
Rond 19u vertrokken Lieven, Steven en Amelie samen met de trein naar Sarajevo en bleef ik alleen achter in Mostar na een drukke, overweldigende maar fantastische 10 dagen!

Vandaag donderdag (3/01) ben ik opgestaan met immense hoofd- en keelpijn en koorts (maar aangezien ik geen thermometer heb, ben ik van de koorts niet helemaal zeker…) Al mijn spieren doen pijn en ik kan me absoluut niet verwarmen! Ik zal me enkele dagen koest houden en hopelijk gaat alles van zelf voorbij…

My wishes...

Deze periode in het jaar is een periode van liefde, vergiffenis, luisteren, steun, elkaar graag zien, dankbaarheid,… Het is ook een periode om eens stil te staan bij jezelf en bij de dingen die je afgelopen jaar allemaal hebt uitgespookt. Misschien dingen om trots op te zijn, misschien dingen die je beter anders had gedaan. Eén ding is zeker: haal er het positieve uit, leer er iets van en ga door naar een volgend jaar! Het een periode waarin je je realiseert hoe belangrijk bepaalde mensen in je leven kunnen zijn.

Bij deze wil ik jullie allemaal een zalig Kerstfeest toewensen. (Hopelijk een witte Kerst?). Een Kerst met alle mensen die je graag ziet, een Kerst die ons doet genieten van de kleine dingen in het leven. Ik wens jullie allemaal een warme, tedere en deugddoende Kerst toe. Een Kerst die jullie energie en motivatie zullen geven om het volgend jaar nog beter te doen dan vorig jaar!

Met deze mail wil ik jullie allemaal een fantastisch 2008 toewensen! Hopelijk een jaar van liefde, vriendschap, een goede gezondheid, een diploma, een job, een lief, een glimlach, een traan. Hopelijk een jaar van nieuwe uitdagingen en spannende ervaringen. Hopelijk een jaar waar je volgend jaar trots op zal zijn…

Dit jaar ben ik er niet om deze periode samen met mijn familie en vrienden te vieren. Maar weet dat jullie allemaal een plaatsje hebben in mijn hart en dat ik enorm veel aan jullie denk!

IK HOU VAN JULLIE

Chica xxx

Vakantie?

Hallo allemaal,

Vlug nog wat nieuwtjes neerpennen vooraleer ik een weekje vakantie neem…
Dinsdagmorgen om 8u kreeg ik een berichtje van mijn mentor Armel dat mijn nieuwe huisgenoot om 9u zou arriveren… Ik vliegensvlug uit mijn bed om het huisje toch een beetje proper achter te laten vooraleer ik naar het centrum vertrok.

Mijn nieuwe huisgenoot heet Janez (Jani voor de vrienden) en is afkomstig uit Slovenië. Hij is 27. Hij doet een project hier voor 1 jaar en zal zich vooral bezig houden met het organiseren van extreme sporten (klimmen, hiking, benji-jumping,…) die het toerisme goed zullen doen hier.
Het is een beetje een eigenaardige kerel maar ik kan het wel met hem vinden. Het is natuurlijk aanpassen. De hele tijd heb ik alleen gewoond en nu moet ik “het grote kasteel” met iemand delen… Het voordeel is natuurlijk dat het huis nooit leeg is wanneer je thuiskomt. Ik zal er wel moeten voor zorgen dat ik opkom voor mijn eigen rechten! (Misschien een klein voorbeeldje: hij heeft geen computer en ik heb al het gevoel dat hij mijn computer als zijn eigendom beschouwd (hihi)… Nuja, het zal een kwestie zijn van eerlijk te zijn en afspraken te maken!)

Dinsdagavond ben ik 4 pintjes gaan halen en wat kaas en salami voor hem en mij (dit moest een klein welkomstfeestje voorstellen – aangezien we niet zoveel geld hebben, moeten we het op deze manier redden).

Donderdag was het Bajram! De helft van Mostar (Moslimhelft) lag plat. Alle winkels waren gesloten. Maar het was een heel gezellige sfeer overdag. Het was heel koud maar de zonnestralen maakten alles goed. Samen met Armel en Jani ben ik gaan rondcruisen in het stad!! Zalige, nieuwe plekjes ontdekt! Normaal is Armel altijd druk bezig en heeft hij nooit geen tijd en staat zijn gsm roodgloeiend. Vandaag was hij helemaal relaxed! Ik had hem nog nooit zo gezien!!!
’s Avonds zijn we in Abrasevic gestart, maar dat stelde niet zoveel voor. Ik was een beetje teleurgesteld in Bajram en ik wilde naar huis. Tot er zich plots een ander aanlokkelijk voorstel voordeed. Enkele meisjes zouden ons meenemen naar enkele gezellige cafés. Dusja, Jani en ik mee! Ze hebben ons meegenomen naar plekken die je als toerist nooit kan vinden… De sfeer binnen die cafés was fenomenaal!!! Een live bandje die sevdahlinke (= traditionele muziek) speelt en iedereen, mannen en vrouwen die op tafels en stoelen staan mee te dansen en zingen!!! Dat kennen wij gewoon niet in België!!! Dus mensen, Bajram was voor mij een waar festijn!

Er is hier ook iets heel merkwaardigs gebeurd: voor de mensen die Mostar kennen. Er is hier een berg met een groot kruis bovenaan! Wel er waren overal kleine vuurhaarden te zien op de berg… Het was heel spectaculair. Maar niemand weet er wat dit te betekenen had en wie dit had gedaan. Het is wel zo dat er op die berg nog altijd veel mijnen liggen. Af en toe waren er hier enorme knallen te horen. Dus waarschijnlijk zullen enkele mijnen ontploft zijn door het vuur. Misschien was het een manier om de mijnen op te ruimen? Maar op Bajram? Hm, ik weet het niet! Als ik hierover meer nieuws zou hebben, laat ik het jullie weten!

Morgenochtend vertrek ik naar Travnik om mijn lieve vriendjes een bezoekje te gaan brengen! Dario is met vanalles en nog wat bezig (school, dansgroep en andere hobbies :-( ). Maar zaterdag en zondag gaat hij niet dansen zodat hij tijd kan vrijmaken voor mij (zijn voorstel hoor!). Op maandag 7 januari viert hij Kerstmis en ben ik bij zijn familie uitgenodigd om met hen mee te vieren! Maandag vertrek ik richting Sarajevo om er mijn ‘Kerstavond compagnon’ op te halen. Ik heb waarschijnlijk wel al over Gerardo verteld. Een gast van Spanje die een project in Sarajevo doet. Tijdens de training vorige week hadden we beloofd om Kerstavond samen te vieren.
Dus ik ga hem oppikken maandag en dan keren we dezelfde dag nog terug naar Mostar en zullen we een gezellig diner klaarmaken. Op Kerstdag zelf denk ik dat we wat zullen rondwandelen in Mostar zelf…

Woensdag is DE grote dag! Woensdag moet ik om 15u in Dubrovnik zijn: Emmy en haar vriend Stijn en haar mama komen mij bezoeken voor een 5-tal dagen!!! Ik zal echt blij zijn om weer eens bekende gezichten te zien!!! Wat we allemaal gaan uitsteken die 5 dagen is voor mij nog een groot vraagteken. Dat is voor mij totaal niet belangrijk. Het feit dat ze hier zullen zijn is al fantastisch op zich! Woehoe!!!

xx

Sharing feelings and more...

Hallo beste Bloggers van het eerste uur,

Ik weet dat ik jullie al een tijdje heb verwaarsloosd, maar ik leef nog altijd hoor!!!! Laat ons zeggen dat ik de laatste 10 dagen met enorm veel bezig ben (persoonlijk en project)… Daarom hoop ik het met een lang verslag goed te maken…

Vorig weekend heb ik mij vooral bezig gehouden met het vertalen van de website van Het Kompas in het engels… Het Kompas is een centrum voor drugsverslaving. Zij werken op gelijkaardige manier zoals hier in Mostar. Vandaar dat het kan handig zijn om ideeën uit te wisselen… Als ontspanning werd er ’s avonds uitgegaan, dit werd vergezeld met de gepaste mate alcohol natuurlijk!!!

Vorige week zondag heb ik Miram ontmoet. Miram is een jongen waarbij Jelle en ik vorig jaar zijn blijven logeren toen we op bezoek waren in Mostar! Ik was al een tijdje op zoek naar hem, maar had hem nog niet kunnen traceren. Plots staat hij vorige week voor mijn neus in Abrasevic… Hij zag er goed uit! Het was een blij weerzien!

Maandag was een slechte dag gelukkig is het maar bij 1 dag gebleven… Na een slaaploze nacht, stond Martijn (EVS’er van Hoarelbeke in Konjic) dinsdagmiddag in Mostar!!! Omdat we samen een training/seminar moeten gaan volgen in Crikvenica (aan de kust in het noorden van Kroatie) moesten we woensdagmorgen om 6u30 al in Mostar een bus nemen. De training was van woensdag tot zondag. We werden er woensdag om 19u in het hotel verwacht. Vandaar dat hij al 1 dag eerder in Mostar was… Eindelijk eens in het westvlaams tetteren en ne keer goed gaan eten; wat moet ne west vlaming nog meer hebben??? ’s Avonds zijn we een stapke gaan zetten met Mirko en Adam. Rond een uur of 4 zagen we ons bed!!! We hadden in het hotel (hier dichtbij) gevraagd of ze voor een taxi konden zorgen om 6u. Je kan natuurlijk al raden dat we ons hadden overslapen. Gelukkig belde het hotel om 6u10 waar we bleven… hihi!!!

Niet wetend wat we van de training moesten verwachten, vertrokken we voor een bustocht van 12u naar Crikvenica!!! De hele weg reden we langs de kust. Ik kan jullie verzekeren beste lezers… HET WAS DE MOEITE!! De kroatische kust is prachtig! Martijn hield zich bezig met zijn onvoldoende nachtrust in te halen, ik kon mijn ogen onmogelijk sluiten. Al dat moois kon ik gewoon niet missen!
We kwamen iets later dan 19u aan in het hotel, iedereen was er al! 2 begeleidsters en 12 vrijwilligers. De meesten waren uit Frankrijk, iemand uit Duitsland, Spanje, Noorwegen, Italië en natuurlijk de 2 zotte Belgen! Iedereen deed een EVS project in de Balkan: Kroatie, Bosnie, Macedonie, Montenegro, Servie!
De training was ongelooflijk! Er zijn gewoonweg geen woorden voor! Veel kennismaking hadden we niet nodig! Na nog geen uur had ik al het gevoel dat ik die mensen al mijn hele leven kende… De sfeer zat er onmiddellijk in! Na het avondeten hadden we een korte introductie en daarna kon onze avond starten. Aangezien de bar in het hotel sloot om 23u en we dus nog maar 15 minuten hadden, besloten we om onze voorraad voor de avond in te slaan en de lobby als ‘living’ op te eisen… haha!!! Dit was pas een echte kennismaking!!! Je kan het beste kennismaken met mensen als je op je gemak kan zitten met een pintje in de hand! Naarmate de uren verstreken werden het aantal mensen in de ‘living’ kleiner en kleiner tot het 5u30 werd en we maar met 4 meer overschoten! Ik jeunde mij zodanig dat ik niet wilde gaan slapen!! Tussen 8u en 9u werden we aan het ontbijt verwacht!

De volgende dagen zouden op een gelijkaardige manier verlopen ;-) Jullie zullen waarschijnlijk wel denken dat je met zo weining slaap niet kan participeren in een seminarie. Wel, ik moet zeggen dat de creativiteit wordt bevorderd als je weinig slaapt!! Nee, het semenarie heeft onder het tekort van slaap niet geleden. Integendeel, de sfeer zat er dubbel en dik in!!! Het was een weekend van insiders, zingen, flauwe moppen, pintjes en rode wijn, weinig slaap maar vooral een weekend van ‘sharing feelings and more…’ (insider)! Net alsof iedereen uitgelaten was, eventjes gevlucht van het project en het projectland en gewoon samen onze ervaringen delen… Met andere woorden, gewoon eens onder de Europeanen!

Ik vind het echt spijtig dat ik het gevoel van de voorbije dagen en de vele insiders niet op dit blog kan beschrijven. Ik weet alleen 1 ding: ik heb zalige mensen leren kennen en de drang om 1 ieder in zijn (project)land te gaan bezoeken is dan ook heel groot! Om nog maar een klein voorbeeldje te geven: waarschijnlijk vier ik volgende week kerstavond met Gerardo (een Spanjaard die in Sarajevo zijn project doet)… We zijn allemaal een soort van kleine EVS familie geworden…

Zaterdag op zondag werd er zelfs niet geslapen (het was veel te leuk) en daarbij we moesten onze bus al om 8u halen… We hadden een hele dag om te slapen! Het zou de Balkan niet zijn als we geen bus om 8 zouden hebben… De eerste bus naar Split kwam pas om 10u! Mijn ogen vielen bijna ter plaatse toe! Toen we uiteindelijk op de bus van 10u zaten, bleek dat het niet de juiste maatschappij was en moesten we nieuwe ticketjes kopen… amai!!! We voelden al op de bus dat we in een groot gat zouden vallen eens we terug zouden zijn in Mostar en Konjic: weg van onze nieuwe maten, weg van die zalige sfeer, weg van alles… En dit gevoel werd ook realiteit!

Uiteindelijk zijn we om 21u in Mostar aangekomen gisterenavond. Maar natuurlijk had Martijn geen bus meer naar Konjic op dat uur. Hij besloot dan maar om nog een avondje langer in Mostar te blijven. Na het afzetten van de bagage thuis, besloten we wijzelijk om ons fantastische voorbije dagen met een pintje af te sluiten ;-)

PS: al mijn foto's van het seminarie kan je via picasaweb vinden... Link staat op het blog!

Vooruitgang met Letu Stuke

Hallo beste vrienden van het blog,

Vandaag is het een stralende dag! Na 3 dagen van natte voeten en koud hebben, is deze dag meer dan welkom!
Dit weekend was echt op het gemak. Ik heb wat tijd genomen om orde op zaken te stellen en wat tijd voor mezelf! Ik heb al mijn papieren een beetje in orde gebracht, de gesprekken die ik tot nu toe gehad heb uitgeschreven, nagedacht over hoe ik hier mijn tijd in het centrum nuttig kan besteden zonder mensen zoals Vera te kwetsen, nagedacht over wat de eventuele mogelijkheden kunnen zijn om iets te doen met die gasten van de community, mijn financieën in orde gebracht, de taal gestudeerd en als laatste (maar het meest belangrijke) heb ik een lang, lekker, lui bad genomen… Mijn gerimpeld vel moest mij het teken geven dat het genoeg was geweest ;-) Als afsluit van mijn luie, maar productieve weekend, mocht een romantische film en een zak chips zeker niet ontbreken!

Maandag, het begin van een nieuwe (werk)week. Regen, regen, regen! Ik moet zeggen dat zo’n weer hier heel deprimerend op je gemoed werkt. Je hebt totaal geen zin om op staan, laat staan om ook maar één voet buiten te zetten. Mostar leek één groot zwembad! De straten zijn meren geworden. Ik heb nu al 4 keer het geluk gehad niet meer te kunnen ontsnappen aan een douche gecreëerd door voorbij razende auto’s. Echt je kan NIETS doen. Ze passeren en het water spat tot op de huizen. En ik loop daar natuurlijk op het voetpad ;-) Je moet je lot gewoon ondergaan. En gegarandeerd heb je natte voeten! Overal liggen grote plassen en je kan er onmogelijk omheen. Ik heb eens berekend hoeveel tijd je hier verliest door te slalommen rond de plassen en rond de auto’s die zomaar ongegeneerd op het voetpad staan geparkeerd… Ongelooflijk!

Maar algauw bleek dat het een mooie dag zou worden. 10 minuten nadat ik in het centrum was aangekomen, stond Dr. Juric voor de deur. “Stap in, we gaan ontbijten!” Vergezeld van Dr. Juric en een bewoner van de community trokken we naar één of ander restaurant (rond 10u in de morgen – super é). Ik kan het echt goed vinden met dr. Juric! Hij kan een beetje engels (maar net niet genoeg zodat ik ook wat moeite moet doen om servo-kroatisch te spreken), hij verstaat mijn frustraties ivm Vera, hij begrijpt mijn positie en hij is supervriendelijk! Samen met hem ben ik op zoek gegaan naar mogelijke uitwegen en naar mogelijk dingen die ik zou kunnen verwezenlijken in het centrum. Ze zouden de organisatie willen herorganiseren en meer structuur geven. Momenteel is alles een beetje chaotisch wist Dr. Juric mij te vertellen (alsof dat iets nieuws voor mij was ;-))!

Dit is Dr. Juric: een geweldige man met het hart op de juiste plaats!

Er is ook geen duidelijk lijn wat het functieprofiel betreft. Als ik het goed begrijp zijn de taken van een verpleegster en een sociaal werkster en de taken van een sociaal werkster en van een psychiater of dokter soms door elkaar geweven. Ook het tekort van een psycholoog in het centrum zorgt ervoor dat de sociaal werkster niet altijd haar werk kan doen als sociaal werkster… Ik zou moeten helpen om wat meer structuur in het centrum te brengen en een duidelijker kader te schetsen wat het functieprofiel van één ieder betreft! Ook werd mij de vraag gesteld om mij vooral te focussen op het centrum vanuit het opzicht van een psycholoog. Zodat het ook duidelijker wordt dat de nood aan een psycholoog HEEL groot is. Zou dit wel een vacature kunnen zijn???? Haha, Chica’s CV en sollicitatiebrief zullen klaarliggen!!

In de namiddag ben ik naar de community getrokken. Iedereen lag te slapen toen ik toekwam (zoals ik al had gezegd, het is geen weer om op te staan, laat staan om ook maar 1 voet buiten te zetten!). Robyn was niet meegekomen dus ik moest mijn plan trekken om met hen te communiceren. Maar we hadden toch een leuke babbel, maar alles ging op het gemak. Ik voel mij nog niet direct geneigd om al diepgaande gesprekken met die mannen aan te gaan. Ze moeten al genoeg praten met de psychiater en de sociaal werkster EN mijn taal is totaal nog niet goed genoeg om serieuze gesprekken te voeren.

Leen Verraest (bedankt Leen!) bracht mij op het lumineuze idee om met hen enkele ‘non-verbale spelletjes’ te spelen… Op die manier kan je hen ook beter leren kennen en is de taal niet echt een probleem! Ik had dit dus helemaal tot in de puntjes voorbereid. Ik was een beetje bang dat ze het te kinderachtig zouden vinden, maar ik kon het maar proberen. Maar op het moment dat ik zag dat er echt NIETS met die mannen was aan te vangen, laat staan om met hen spelletjes te spelen, zal ik het idee houden voor volgende week. Toen ze hoorden over mijn voorbereiding vonden ze mijn ideeën geweldig en kijken ze er al helemaal naar uit om dit volgende week in de praktijk om te zetten! Ik heb hen wel gevraagd om alvast eens na te denken en een voorwerp te zoeken die hen op één of andere manier als persoon kan omschrijven…

Ik speel ook met het idee om er enkele workshops te organiseren. Ze vonden dit SUPER!!! De volgende voorstellen zijn uit de bus gekomen: een workshop rond kunst, schilderen,… (hiervoor kan ik Robyn gebruiken – zij is een kunstenares), een workshop mbt muziek en muziekinstrumenten maken (als iemand mij hierrond tips kan geven?), een workshop rond computers en hoe ze hiermee moeten werken (kan interessant zijn wanneer ze in de toekomst een job zoeken) en een workshop rond de engelse taal (tevens ook belangrijk bij het vinden van een job!)… De zijn de eerste ideetjes, een verdere uitwerking zal volgen…

Met een tevreden hart ging ik de avond tegemoet!!! Op het programma stond een optreden van LETU STUKE. Eén van mijn favorieten in de bosnische muziek! Sommigen onder jullie zullen hun muziek wel kennen (Sutis (cfr. Boracko Jezero deze zomer) – Minimalizam – Sunce - …) Samen met Mirko en één of andere duits trok ik naar een discoclub waar het optreden doorging. Een enorme disco onder de grond!! Fantastisch! Maar met dienen duits scheelde er iets. Hij stond de hele tijd met zijn ogen toe! Ik had 3 analyzes: of hij is stomdronken, of hij is doodmoe, of hij mankeert enkele vijzen… Een definitieve conclusie over die mens zal ik trekken na een tweede ontmoeting (of misschien een derde)!

Ik weet dat het weer een ferme brokke is om te lezen maar toch nog even dit: ik heb juist een mailtje gekregen en volgende week woensdag 12 december tem zondag 16 december word ik in Kroatië verwacht voor één of andere training… Ik hoop dat dit wat de moeite wordt!!! Super toch een project doen met EVS???

Verhuizen en zoveel meer...

Hallo allemaal,

Donderdagnamiddag, na de taalcursus, stonden mijn koffers gepakt om OPNIEUW te verhuizen. Hopelijk is het dit keer de laatste keer. Net als 20 dagen geleden regende het enorm! Perfect weer om met je bagage te sleuren! Ik had gehoopt dat Armel mij zou kunnen komen halen met zijn auto, maar niets was minder waar natuurlijk! Dan ben ik maar op zoek gegaan naar een taxi! Er zou mij iemand komen ophalen aan het Pavarotti center (200m van mijn appartement). Ik naar daar met een valies, een trekrugzak, een sporttas, een beautycase, mijn laptop en mijn sjakosj (handtas voor de niet-westvlamingen) waar ik alstublieft een klein half uur op de taxi heb staan wachten in de gietende regen! Op den duur ben ik met mijn ‘miserie’ beginnen lachen (wat moet je anders doen?). De taxichauffeur was supervriendelijk! Mijn nieuwe woonst is gelegen helemaal aan de andere kant (kroatische kant) van de stad! De smalle straatjes en slecht geparkeerde auto’s zorgden ervoor dat de taxi mij op 500m van het huis moest afzetten. Daar stond ik toen weer in de regen met alle bagage ;-)
Stara Ilička 18a! Verscholen tussen huizen, tuinen en smalle straatjes en omgeven door een immense tuin en een riviertje, verscheen het enorme huis waar ik hopelijk de rest van mijn project zal kunnen wonen. 3 stappen in dit fantastische huis en ik was alle pijn, tsjolen en nattigheid vergeten. Het was de bedoeling dat ik hier voorlopig zou samenwonen met een student van Brcko totdat de andere EVS vrijwilligers zouden toekomen. Maar hij was weg (waarom weet ik niet)!

Beste mensen, ik woon hier dus heel alleen in een klein kasteeltje! 3 grote slaapkamers met elk een balkon, een badkamer MET bad en 2 lavabo’s, een keuken MET oven en een supergezellige living (salon EN eetkamer). Het huis zelf wordt omringd door een prachtige tuin en overal rondom zie je fruitbomen en hoor je de rivier kabbelen… (Ik verlang al tot het iets warmer is om een barbecue te geven… hihihii). Ik voelde mij voor 1 avond een echte princes!

Woensdagavond (was frustratiedag) ben ik vroeg gaan slapen. Donderdag ben ik niet naar het centrum geweest: ik had taalles aan de unief en ik moest verhuizen. Donderdagavond ben ik een pintje gaan drinken met enkele gasten. Vrijdagmorgen ben ik met nieuwe moed en helemaal opgeladen naar het centrum gegaan. Ik had met niemand afgesproken. Ik zou wel zien hoe ik mijn tijd zou vullen. Ahwel, het was de eerste keer dat ik een interessant gesprek heb gehad met iemand in het centrum.

Oliver is een ex-gebruiker die nu in het centrum werkt samen met Zeljko. Ik vroeg hem of ik hem enkele vragen kon stellen. 2 uur later zaten we nog altijd te tetteren. Ik ben heel wat te weten gekomen over het centrum maar ook over zijn persoonlijk leven en zijn eigen ervaringen als gebruiker!!! Enorm interessant! Rond 12u30 kwam Vera toen en konden we terug koffie of thee gaan drinken in het shoppingcentrum ;-) Ik vrees dat ik mij bij haar zal moeten neerleggen en gewoon andere manieren zoeken om in contact te komen met anderen! Het lukt mij wel! Bedankt allemaal trouwens voor jullie aanmoedigende woorden.

Gisterenavond (vrijdag) had ik een soort van blind date met ene Mirko. Hahaha ik had een foto van hem gezien en we hadden afgesproken voor een kiosk in het centrum. Ik was op tijd; hij natuurlijk niet (als een echte Bosniër betaamd). Plots zie ik Fedja (die kerel waarmee ik naar Split ben geweest). Hij had blijkbaar ook met Mirko afgesproken. Ik was opgelucht! Mirko is een zalig iemand!!! Een echte kunstenaar. Hij is dichter! Maar als je het mij vraagt verkiest hij mannen boven vrouwen (als jullie begrijpen wat ik bedoel…)! Maar ik heb mij super geamuseerd gisteren. Hij heeft me aan massa’s bekende schrijvers, schilders en dichters voorgesteld! Een beetje een vreemde wereld voor mij maar daarom niet minder interessant. Daarna zijn we met z’n drieën een film gaan bekijken in een grote schouwburg! Deze week gaat er hier een filmfestival door! Om 19u was de premiere. Natuurlijk massa’s volk. Wij zijn naar de film van 21u30 geweest… GEEN KAT!!! We hadden dus die immense theaterzaal voor ons drieën!!! Vergezeld van een glas rode wijn praatten we na over de fantastische film die we hadden gezien…