We hebben tijd... polako!!

Alles verloopt hier allemaal op een heel rustig tempo. Is het vandaag niet dan doen we het morgen wel. Tijd is hier een heel relatief begrip. Een afspraak om 11u betekent dat je zeker een half uur later mag toekomen en dan ben je nog op TIJD!

Hetzelfde geldt met het uur waarop wordt gegeten. Men eet hier wanneer men honger heeft. De restaurants of cafeetjes serveren de hele dag eten en niet alleen tussen 12 en 14... Eigenlijk wel handig moet ik zeggen.

Kan je geloven dat dit eigenlijk de grootste aanpassing voor mij is?? Niet de taal of het eten of de 3 verschillende religies... Ik die altijd mijn agenda bij de hand heb om mijn dag zo goed mogelijk te organiseren... Wel die agenda gebruik ik nu om interessante websites of emailadressen of nieuwe bosnische woorden in te noteren...

Ik ben er bij gevolg dan ook zeker van dat het begrip 'stress' hier weinig of niet voorkomt. De enigste plaats waar ik al enige stress heb ondervonden is in het verkeer. Niet dat er enige vormen van agressie in het verkeer te bespeuren zijn, maar de chauffeurs beginnen al te claxoneren wanneer ze 3 seconden ergens moeten wachten. Dus waag het niet wanneer de verkeerslichten op groen springen om met iets anders bezig te zijn. Het is de kunst om zo snel mogelijk te vertrekken anders krijg je een orkest claxonerende chauffeurs naar je hoofd geslingerd...

Ik las iets heel interessants ivm tijd op het blog van Elise. Ik kon het niet beter verwoorden. Daarom wil ik het hier citeren: 'Nu kan dit betoog gemakkelijk uitmonden in de volgende filosofisch-antropologische cultuurbeschouwing, dat 'tijd' een typisch Westers begrip is, dat enkel westerlingen 'hun tijd kunnen verspillen', of 'geen tijd' kunnen hebben. Want dat bij ons tijd meetbaar is, en kostbaar. In andere niet-westerse culturen is tijd een ander, minder kostbaar begrip, mensen hebben er bijgevolg alle tijd. Zoals een Afrikaan ooit zei: 'You have the watch, we have the time'.

Donderdag 8 november 2007: een bewogen dag...

Deze morgen had ik een afspraak met een organisatie 'Sunce' genaamd (= zon)... Dit is een organisatie die ontstaan is vanuit ouders die een gehandicapt kind hebben. Het is een plaats waar kinderen en volwassenen met een handicap terecht kunnen om er enkele activiteiten te doen... Ik mocht er vandaag een kijkje nemen... Het was echt een supertoffe ervaring. We hebben samen kerstkaarten met onze vingers geschilderd... Het was heel moeilijk om met die mensen te communiceren omdat iedereen er ten eerste bosnisch sprak en ten tweede omdat veel van die gasten een spraakgebrek hadden... Dus communicatie was zo goed als niet mogelijk!!! Maar ik ga er zeker nog eens een kijkje nemen in de toekomst. Misschien is er wel een samenwerking mogelijk tussen deze organisatie en mijn gastorganisatie? Misschien kunnen 'mijn ex-drugsverslaafden' iets betekenen voor deze mensen met een handicap?? Mijn gedachten slaan weer op hol!

In de namiddag ben ik een kijkje gaan nemen naar Adam's appartement!!! SUPER! Ongelooflijk! Ik had nog geen drie stappen binnen gezet of ik had al voor mezelf beslist dat ik daar de komende maand wilde leven: 3 slaapkamers, internet, warm water, een badkamer, een keuken en een zalige living met balkon met een fantastisch uitzicht op Mostar en de oude brug!!! MORGEN VERHUIS IK!!!

's Avonds vond er in Abrasevic een concert plaats. Damir Imamovic kwam er zingen. Het moet hier één of andere bekende sevdah ( = traditionele muziek) zanger zijn... Voor slechts 5 KM (=2.5€) kon ik al een ticketje krijgen... Geloof me mensen het was ZOOO mooi!!! De muziek heeft mij op die manier geraakt dat er één enkele traan over mijn gezicht rolde...

Ik heb een klein filmke kunnen maken, hopelijk kunnen jullie er iets van horen... Het liedje heet 'Sunce' (=zon) en vond ik heel toepasselijk voor de dag en ook omdat ik zot veel van haar hou... (het filmke zal voor een andere keer zijn; het lukt mij totaal niet...)

Woensdag 7 november 2007

Vandaag kreeg ik onverwachts de vraag of ik naar een persconferentie wilde gaan. Natuurlijk!! Het ging over een organisatie ‘Sunce’ die werkt met kinderen met ‘speciale’ noden (syndroom van Down, mentale en fysiek gehandicapte kinderen,…). Morgenochtend ga ik die organisatie gaan bezoeken. Na afloop van de conferentie had ik geen flauw idee waarover de discussies gingen en wat er was gezegd. Ik had ook totaal niet door dat ik naast één of andere minister van gezondheid zat (haha)! Het is zo moeilijk om die mensen hier te volgen é: die praten hier allemaal zo snel en ze zingen. Ik vergelijk ze met gehaaste limburgers…
Vanavond had ik een kort gesprek met de directrice van de organisatie waar ik ga werken rond drugspreventie… Amai, ik ga hier tegen de lamp lopen zu!!!! Het eerste dat ze zei was: ‘ik hoop dat je niet ontgoocheld zal worden als je niets met de gasten zal kunnen bereiken…’ Goeie start dacht ik bij mezelf…
Daarna gaf ze wat uitleg over de organisatie en wat voor mensen zo allemaal naar het centrum gaan… 70% van de jeugd hier gebruikt drugs. De jongsten zijn 12 jaar. Ze nemen alles wat goedkoop en te vinden is: ze gebruiken geen cocaïne of heroïne want dat is te duur. Ze gebruiken speed, allerlei soorten pillen, drinken goedkope wijn tot ze in coma gaan,… Het maakt niet uit zolang ze maar iets in hun aderen kunnen spuiten… Ze gebruiken ook iedere naald die kunnen vinden op straat met gevolg dat ze bijna allemaal aids hebben of lijden aan één of andere ziekte. De meesten zijn suïcidaal: ze hebben een laag zelfbeeld en hebben totaal geen toekomstperspectieven. Dus waarom zouden ze willen verder leven?
Ik zal dus mijn handen vol hebben met die gasten. Ik zal mij op de eerste plaats een beetje gedeisd houden en vooral luisteren wat ze te vertellen hebben en proberen om hun vertrouwen te winnen. Ik vrees dat ik dan pas iets met hen zal kunnen doen. Nu we zien wel, ik vind het in ieder geval heel interessant. Vrijdag heb ik een volgende afspraak met het centrum…
PS: mensen wees niet bang, ik zal voorzichtig zijn en ik word omringd door immens veel goeie begeleiders…

Maandag 5 november 2007 en dinsdag 6 november

Dit is mijn psychisch gestoorde huisbazin...
En haar 80 jarige dove moeder...

Mijn eerste avond in Mostar... MOSTAR = STARI MOST = oude brug
Dit is Robyn en zij wordt mijn mentor de komende maanden...
Dit zijn Adam en Tory tijdens ons avondje mixed meat...
Dit is Katie. Zij blijft ook hier in Mostar...

Na 1 uur stil te staan in de file kwam ik maandag aan in Mostar met reuzehonger. Armel (mijn mentor) had een kamer geregeld bij twee oude vrouwkes… De ene is doof en is 80 jaar de ander is haar dochter en lijkt te lijden aan één of andere psychische ziekte… Maar ze zijn heel vriendelijk! Alleen versta ik ze niet! Ze spreken niet alleen bosnisch, ze hebben ook geen tanden waardoor het voor mij nog moeilijker is om ze te begrijpen… (haha)

Na een lekkere lasagne die mijn maagje goed had gevuld had ik een afspraak met Armel. Na wat technische en praktische informatie stelde hij mij voor aan mijn ‘sociale’ mentor: Robin. Ze is Amerikaanse en is 27 en woont hier al 3 jaar in Mostar. Zij wordt verondersteld mij voor te stellen aan alle goeie cafés, leuke mensen, lekkere restaurants en andere leuke bezigheden…
Het duurde nog niet te lang of Tory en Katie kwamen erbij zitten: nog 2 amerikaanse vrijwilligsters… Geloof het of niet maar het is heel moeilijk om nog Kroaten en Bosniërs terug te vinden in Mostar met al die internationale vrijwilligers… (grapje natuurlijk). Het werd een leuke en boeiende avond.

Abrasevic is het jeugdcentrum hier waar een deel van mijn project zal doorgaan. Alles is nog heel vaag dus ik weet totaal nog niet wat ik hier concreet zal moeten doen. Het enigste dat ik weet is dat daar heel veel jonge mensen samen komen en dat daar het één en ander wordt georganiseerd qua muziek, kunst, cultuur, poëzie,… Dus ik vrees dat ik daar veel gesignaleerd zal worden…

Dinsdag 6 november 2007
Vandaag leerde ik een Canadees kennen. Zijn naam is Adam. Hij doet hier onderzoek in Brcko en Mostar. Vraag me niet welk onderzoek, maar ik denk dat het interessant is… ;-)

Armel stelde vandaag voor om een maand bij deze oude dames te blijven tot de andere vrijwilligers zullen aankomen… Vanaf december komen er 2 sloveneense, 1 tsjechische, enkele spaanse en 1 franse vrijwilliger bij. Dus ik moet wachten tot die hier zijn dan kunnen we een huis met zijn allen delen. Ik ben benieuwd hoe dat zal uitdraaien… Natuurlijk kunnen jullie je al voorstellen hoe mijn gezicht eruit zag toen Armel me dit voorstel deed??? Dus ben ik dan zelf maar op zoek gegaan naar een oplossing…

Na een mixed meat maaltijd vergezeld met enkele loza’s (sterken drank) met al die Amerikanen heb ik ervoor kunnen zorgen dat ik donderdag eens mag gaan kijken naar het appartement van Adam. Hij woont alleen in een mega groot huis met 3 aparte kamers, een keuken en badkamer en hij betaalt zich blauw… Dus misschien kan ik daar de komende maand verblijven??? EN… hij heeft internetaansluiting… Dat maakt dat ik heel wat werk voor mijn project van thuis uit zou kunnen doen.

Overdag is het hier echt heel warm! Ik loop hier gelijk nen toerist rond in mijn dikke, rode ski vest!!! (haha). ’s Avonds vriest het hier denk ik ofwel waait er een enorme koude wind door de straten…

Zaterdag 3 november 2007 en zondag 4 november 2007: weekendje in Sarajevo

We hadden pizza besteld, de kleine doos is een gewone pizza. Je kan je dus al voorstellen hoe groot de andere was...
Skuro en Tatijana in het appartementje in Sarajevo...




Hierop kan je Mirna (blond haar), ikke, Tatijana (blauw t-shirt), Skuro en Dario herkennen

Dario en de waterpijp!



Geen commentaar nodig zeker?

Mijn foto's van Sarajevo zijn op één of andere manier van mijn pc verdwenen... Ik probeer ze nog terug te vinden en dan kunnen jullie alsnog meegenieten...


Zaterdagavond verbleef ik in Sarajevo met Dario en zijn vrienden. Aangezien die lieve mensen naar een verjaardagsfeestje moesten, heb ik me dus doodverveeld met Dario hahahah… NIET DUS! De smaak van een waterpijp vergezeld met een lekker pintje zorgden voor de ideale sfeer. We waren allebei doodmoe maar dat maakte dat we in een soort van mutmodus level 8 beland waren (haha) dat maakte het natuurlijk nog leuker!

Het was allemaal erg plezierig tot de plicht (= school) begint te roepen en als die roept is het goed om hiernaar te luisteren. Dus nam Dario terug de bus richting Travnik. Ik bleef alleen (snif) achter in Sarajevo. Gelukkig was mijn Balkanbrat Martijn in de buurt en hebben we gezellig wat kunnen bijkletsen. Net 2 kleine kinderen die content waren om nog eens in het westvlaams te kunnen klappen. Met een klein hartje trok ik terug naar Dario’s vrienden met de vraag of ik nog een nachtje bij hen kon blijven… Wat had je gedacht??? NEMA PROBLEMA!! “Je bent een vriendin van Dario dus ben je onze vriendin! Doe je schoenen uit en zet je in de zetel!”

TUSSEN HAAKJES: voor alle Sarah fans in België: ik zet hier juist de tv open en er bestaat dus ook een bosnische versie van onze Sarah…

Vlug een fotootje

Hallo allemaal, ik wou even checken of het mogelijk was om via mijn webblog enkele foto's te zetten... Dan kunnen jullie meegenieten...

Dit is dus mijn dikke vriend Dario...

Ik beloof jullie om zo snel mogelijk al mijn foto's hier te plaatsen met de gepaste commentaar erbij...

Groetjes en tot één dezer dagen

Greets from Fata in Fis

Dit ben ik aan Plava Voda (= het blauwe water). Het is een waterval vanuit de bergen (of skroz) met ijskoud drinkbaar water...
Deze trui was een cadeautje voor Dario van uit Fis!!!
Karolina's verjaardag (2 november) moest deftig gevierd worden in Tavan (betekent zolderkamer in het bosnisch)... Dit is hier een lokale pub waar veel tijd wordt gespendeerd!
Karolina drinkt normaal geen alcohol, maar voor deze gelegenheid heeft ze met heel veel plezier een uitzondering gemaakt!!

Een andere uitzondering deze avond was dit rode jasje... Karolina draagt enkel zwarte kleren. Ik vond dat ze heel mooi was met dit rode jasje...

Hallo allemaal,

Mijn week in Travnik zit erop. Momenteel ben ik in Sarajevo op een of ander kot bij maten van Dario!!! Tis hier nog ne zotten boel!!! Maar ik amuseer mij echt...

Deze week was super: op halloween hebben we geesten opgeroepen (niet dat het is gelukt) maar twas leutig... We hebben ook een bezoekje gebracht aan Fis, dat is een megagroot winkelcentrum: ongeloofelijk!!! Ik voelde mij net een klein kind. Alles is er supergoedkoop!!! Ze noemden mij 'Fata in Fis' --> Alice in Wonderland!!!

Ik heb ook al contact gehad met mijn mentor in Mostar. Ze hebben nog altijd geen appartement voor mij gevonden en dat zou nog een maand zo kunnen zijn... Vanaf maandag ga ik dus op zoek in Mostar naar een plaats om te slapen en kan ik alvast beginnen met de taal te leren. Hahaha, tis nog grappig. Nu voorlopig weet ik al dat mijn mentor alle buitenlanders in 1 huis wil stoppen. En voor de moment zou dat met 4 spanjaarden zijn... Dus ik zal ondertussen nog mijn spaans leren ook...

Menskes, tot mails of bels

Pozdrav Šeki xxx